22 vikur!

Ég er hætt að segja "Já, nú held ég að ég sé bara hætt að æla", því ég æli alltaf eftir það. Það er alveg ótrúlegt að í hvert skipti sem ég held að ég sé hætt... og nefni það, þá byrjar ballið aftur. Svo, þið fáið ekki að vita ef ég hætti að æla... því ég verð svo hrædd við að byrja að æla aftur.

Ég stækka og stækka og finn meira fyrir krílinu með hverjum deginum. Mamma og ég vorum í wellness í dag (voða fansí sundlaug) og var hún að uppnefna barnið. Svo þegar hún setti höndina á magan á mér var sparkað rækilega í hana til þess að refsa henni fyrir uppnefnin.

En já, við erum semsagt á fullu í nafnaleit. Við erum búin að finna 6 nöfn sem við erum rosalega skotin í. Gæti vel verið að það breytist eitthvað seinna meir en ég ætla allavegana að deila því sem við höfum fundið fram til þessa:

Strákanöfn:
Lúkas
Viktor
Benjamín

Stelpunöfn:
Freyja
Natalía
Emma

Við erum nokkuð viss um hvaða drengjanafn við veljum. En við getum ekki orðið almennilega sammála um stelpunöfnin. Okkur finnst öll nöfnin falleg en eigum hvor fyrir sig okkar uppáhald. Það verður spennandi að sjá hver vinnur ef þetta er stelpa. Mig grunar þó að það verði frekjan ég.

Þetta er auðvitað bara top listinn í augnablikinu og viljum við benda fólki á að þeim er meira en velkomið að koma með fleiri hugmyndir. Við erum ekki ein af þeim sem vilja ekki að fólk skipti sér að. Við viljum gjarnan heyra fleiri nöfn!

Það er rosalega erfitt að finna nöfn. Mér finnst ég alltaf þekkja eða hafa þekkt eitthvern leiðinlegan sem hét þetta. Það er búið að eyðileggja mörg falleg nöfn bara af því að eitthverjir kjánar bera þau.

Nú fer að styttast í síðustu tvö prófin. Eitt er munnlegt enskupróf sem ég er ekkert stressuð fyrir og svo annað munnlegt dönskupróf... sem ég er mjög svo stressuð fyrir. Um leið og gamlárskvöld er búið mun ég sökkva nefinu í bækur og læra, læra og læra!

Ég ætla að segja þetta gott í bili. Ég óska öllum gleðilegs nýrs árs og þakka fyrir það liðna.

Þangað til næst,

Elísabet

21 vika!

Þá er ég rúmlega hálfnuð og jólin á morgun! Allt að gerast bara! Ég ákvað að bumbumynd vikunnar myndi vera ber bumba. Mér var sagt að taka nokkrar þannig áður en slitförin láta sjá sig. Já ég veit, ég veit, það er ekkert víst að ég fái þau. En miða við það að ég er enn ælandi og með gringarglyðnun... þá held ég að heppnin sé ekki með mér í þessari meðgöngu.

Það snjóar og snjóar hér í baunalandi og við Thomas bara búin að halda okkur heima í dag. Ég bakaði ársbirgðir af kanelsnúðum í gær og erum við bara búin að vera á náttfötunum að maula þá í allan dag. Ég nennti ekki að taka til í dag (það var planið) en þar sem það var ekkert svakalega mikið drasl ákvað ég að leyfa mér að vera löt. Við eyðum hvort eð er jólunum hjá mömmu, og ég veit að hún er búin að taka til hjá sér.

Mér líður mjög vel bara. Grindin angrar mig ekki eins mikið eftir að ég er byrjuð að gera þá hluti sem hjálpa. Gringaræfingar, leggjast niður nokkrum sinnum á dag, taka tröppur eina í einu, ekki ryksuga o.s.frv. Mér er enn flökur en ég æli ekki eins oft og ég er eiginlega bara hætt að pæla í þessu, er bara orðin vön þessu. Ég er búin að þyngjast um 2 kg (vigtaði mig í gær, gæti hafa þyngst vegna ofáts af kanelsnúðum)og er mjög sátt við það. 8 kg eftir og ætla ég að reyna að geyma a.m.k. 4 þeirra til síðasta mánaðarins. Hef heyrt að það er þá sem maður þyngist sem mest.

Barnið er enn fjörugt en er ekki enn byrjað að angra móður sína þar sem spörkin eru varla spörk. Ég er byrjað að geta "fengið" það til þess að hreyfa sig. Eða ég held það allavegana. Ég legst á bakið og set hendurnar á magan... og svo sendi ég sterkar hugsanir til barnsins að nú eigi það að hreyfa sig. Og ég sver að þetta virkar næstum alltaf. Gæti vel verið tilviljanir... en skemmtilegt er það!

Við fengum gefins barnavagn af bróður Thomas og konunni hans. Þau keyptu notaðan barnavagn þegar hún var ólétt af fyrstu dóttur þeirra en henni fannst hann ekki flottur á litinn svo hann var settur upp á loft. Eru liðin 3 ár síðan og fannst þeim tími til kominn að losa sig við hann. Og þar sem ég var ólétt fannst þeim réttast að spyrja okkur hvort við vildum hann..... uhhh HELL YES!!! Ókeypis barnavagn?! Já takk! Þarna spöruðum við 2000 kr danskar! Jæja, vagninn er kannski ekkert fallegur á litinn en liturinn angrar okkur ekki neitt. Hér kemur mynd af sportvagninum:



Ég ætla að segja þetta gott og óska ykkur öllum gleðilegra jóla. Ég spjalla nú við aðal liðið á morgunn í símann og heyri í þeim jólahljóðið.

Þangað til næst,

Elísabet

20 vikur!

Þá er ég hálfnuð! Húrra, húrra, húúúúrraaaaa! Allt í einu er eins og tíminn hafi flogið af stað, en samt finnst mér ótrúlega ósanngjarnt að ég þurfi að bíða í 20 vikur í viðbót.

Ég var hjá lækninum mínum um daginn vegna þess hversu illt mér hefur verið í mjöðmunum. Og síðustu daga hefur mér verið svo illt í rófubeininu að ég gæti grátið þegar ég stend upp eða sest niður. Læknirinn sagði að ég væri því miður með gringarglyðnun. Sem er ömurlegast af öllu ömurlega en ágætt að það sé komið á hreint svo ég geti gert mitt besta til þess að halda mér í gangi.

Að vera með grindarglyðnun er mjög sársaukafullt en ég get haldið þessu ágætlega í skefjum með að passa að reyna ekki of mikið á mig, má ekki ryksuga og svo geri ég sérstakar æfingar fyrir grindina. Ég á að fara til sjúkraþjálfara en við verðum að skoða hvort það sé efni á því. Ég er mjög jákvæð og ætla að fara mjög vel með mig næstu 20 vikurnar svo að ég verði nú ekki rúmliggjandi.

Barnið er ótrúlega fjörugt og Thomas búin að finna fyrir potunum nokkrum sinnum núna. Ég er enn að venjast hversu mikla orku krílið hefur þar sem það getur sparkað og potað í nokkrar mínútur í einu núna. Mjög óheppinlegt að vera í miðju alvarlegu samtali þegar barnið byrjar... ég get ekki annað en brosið þegar það fer í gang. Mér finnst þetta ennþá svo fyndið.

Við Thomas erum búin í prófum í bili. Það eru nokkur eftir í janúar en akkúrat núna erum við komin í jólafrí og ætlum ekki að kíkja í bók fyrr en eftir 24 desember. Það hefur gengið vel hingað til en engar einkunnir eru komnar í hús. Við bíðum spennt eftir að sjá hvor okkar fær hærri einkunnir.

Það er allt orðið rosalega jólalegt á þessum bæ og á kvöldin finnst mér ekkert betra en að liggja í sófanum, kela við kisu á meðan það er kveikt á fullt af kertum og jólaljósum.

Þangað til næst,

Elísabet

Kong fú barn!

Spriklin í barninu verða sterkari og sterkari með hverjum deginum. Og á laugardaginn voru þau svo sterk að ég fann fyrir þeim í lófanum á mér þegar ég lagði höndina á magan. Thomas var því miður ekki heima.

Í gær vorum við í mat hjá foreldrunum hans Thomas. Eftir að við vorum búin að borða á okkur gat lá ég eins og klessa í sófanum. Allt í einu byrjar allt að gerast í maganum á mér og ég kalla á Thomas að koma eins og skot. Hann setti höndina á magan og fann fyrir tveimur "potum". Svo hann er búin að finna fyrir krílinu líka! Jibbí jeijj!

Annars er ég orðin ansi slæm í grindinni. Og það er ótrúlega vont að standa upp eða setjast. Ég vil helst bara vera standandi eða bara vera sitjandi. Ég ætla að hringja í lækninn minn þegar ég er búin að í prófinu á morgun. Mér finnst ég bara ekki hafa pláss fyrir það núna þar sem ég er (á að vera) að læra. Óléttuheilinn í mér rúmar ekki meira en eitt í einu.

Ég er alltaf að upplifa nýja og nýja hluti við þessa óléttu. Þetta er alveg stórmerkilegt og ég hugsa ekki um annað. Og ef það tekst að ég nái að leiða hugan að eitthverju öðru þá byrjar barnið að sparka.

Ég get alls ekki legið á maganum núna. Áður fyrr upplifði ég bara smá óþægindi en núna er þetta orðið virkilega óþæginlegt. Ég prófa mig samt áfram með alls konar púðum og undarlegum stellingum. En ég verð að sætta mig við þetta, ég mun ekki sofa á maganum næstu 20 vikurnar.

Þetta voru bara smá fréttir! Annars líður okkur bara vel og okkur hlakkar til jólana.

Þangað til næst,

Elísabet.

19 vikur og fleira!

Jæja! Bumban stækkar og stækkar og með þessu áframhaldi verð ég eins og hvalur fyrir jól.

Við vorum í öðrum sónarnum og allt var bara ljómandi! Litla krílið sprikaði og vex alveg eins og það á að gera. Alltaf jafn mikill léttir að heyra að allt sé eins og það á að vera. Sú sem skannaði okkur var með nema með sér svo við fengum að heyra nákvæmlega hvað hún var að gera og hvað hún leitaði eftir, sem var alveg stórskemmtilegt.

En.... það eru líklegast allir spenntir yfir að fá að vita kynið. Við verðum því miður að valda ykkur vonbrigðum þar sem litla stýrið neitaði að sýna hvaða kyn það er! Það var búið að troða naflastrengnum á milli fótanna á sér og vildi sko ekkert vera að sýna á sér klofið fyrir framan fullt af fólki! Hjúkrunnarfræðingurinn giskaði þó en það gisk er ekki nógu gott til þess að taka mark á því. Við erum alvarlega að íhuga að kaupa skönnun til þess að athuga hvort krílið vilji "flassa" okkur þá. Ég verð ekki róleg fyrr en ég hef fengið svar!

Krílið var þó ekki það feimið að það pósaði ekki á eina mynd. Hérna kemur andlitsmynd af fallegasta barni veraldar:



Við fengum enga kroppsmynd í þetta skiptið en það er svosem allt í lagi.

Mér líður eins og áður og held enn áfram að æla. Tókst meira að segja að æla tvisvar á meðan við biðum eftir að komast inn í skönnunina. Það var svosem ekkert mál þar sem biðstofan var full af óléttum konum og voru þær mjög samúðarfullar á svip þegar ég hljóp fram og tilbaka af klósettinu. Æj, æj, æj... það er nú meira vesenið að æla.

Ég hef ekki hringt í einn né neinn í dag eftir skönnunina þar sem ég hef, tjah, verið á hálfgerði fílu yfir að hafa ekki geta séð kynið. Ég mun allavegana hringja strax í fólk ef við ákveðum að borga fyrir eigin skönnun. Það kostar samt alveg 400 kr danskar svo ég veit ekki hversu líklegt það sé. Þolinmæði er bara eitthvað sem ég þekki ekki!

EN! Það mikilvægasta er að barnið er heilbrigt og hefur það gott í mömmumaga!

Þangað til næst,

Elísabet

Hlakka svo til!

Ég hlakka svo til þess að hitta barnið mitt að stundum er erfitt að halda það út! Ég trúi ekki að ég þurfi að bíða í 22 vikur í viðbót! Ég er svo óþolinmóð að það hálfa væri hellingur. Get samt ekki gert annað en að bíða.

Ég fékk enn annað hormónakastið hérna heima og fór að væla yfir því að við ættum ekkert handa barninu. Aumingja Thomas þurfti, enn og aftur, að hugga mig og fór með mig í bæinn svo við gætum keypt smá dúllerí handa krílinu. Thomas er í fullri vinnu að passa upp á óléttu kærustuna sína. En hann gerir það svo vel!

Við fórum í H&M og keyptum þennan bangsagalla:



Ekkert smá sætur með bangsaeyrum og svo er lítill dindill á rassinum. Þetta er fyrir 2-4 mánaða svo að við getum ekki notað hann alveg strax.

Á fimmtudaginn fáum við svo að vita kynið. Ef barnið leyfir okkur það. Væri alveg týpískt ef það myndi sitja með krosslagðar fæturnar og vildi ekkert sýna. En ég mun vera fljót að hringja í línuna (pabbi, afi og amma) og segja hvort kynið það er. Og svo mun ég líka skella bloggi seinna um kvöldið, vonandi með nýjar myndir af erfingjanum.

Ég er að elda mat og ætti að fara að sinna honum. Ég er frekar seint á ferðinni þar sem ég asnaðist til þess að borða kíló af vínberjum klukkan 4 og ég hef bara verið of södd til þess að hugsa um að elda. Thomas er hinsvegar svangur... hann er alltaf svangur.

Þangað til næst,

Elísabet

18 vikur!

Þá er ég 18 vikur í dag. Tvær vikur og svo er ég hálfnuð. Skrítið hvað tíminn flýgur. Mér fannst biðin svo löng í byrjun og hélt að ég myndi vera ólétt að eilífu. Núna er ég smám saman farin að átta mig á því að það er minna en hálft ár þangað til ég verð mamma.

Síðustu viku hef ég hægt og rólega breyst í einn hormón. Ég á alveg rosalega auðvelt með að gráta. Í gær var sýnt myndband í fréttunum af birni sem var skotinn því hann var á leiðinni inn í bæ í Slovakíu. Björninn var í leit að fæðu, vesanlingurinn. Það var alltof mikið fyrir óléttu mig og endaði með að ég vældi í nær klukkutíma. Thomas veit ekkert hvað hann á að gera þegar ég byrja. Hann horfir bara ringlaður á mig og reynir að tala um eitthvað uppörfandi. Og ég veit sjálf hversu fáránlegt það sé að gráta yfir svona lögðu... en ég ræð hreinlega ekki við mig.

Ég er svo heppin að ég fæ enn að æla. En ég kvarta ekki, því þetta er alls ekki eins slæmt og í byrjun. Það koma meira að segja dagar þar sem ég er alveg laus við uppkast.

Það er allt tilbúið fyrir jólin á þessum bæ. Ég er búin að fá Thomas til þess að setja jólatréið saman og svo er ég líka búin að skreyta. Það var allt tekið í gegn en mér finnst ég þurfa að gera það aftur bráðum. Það er ekkert grín að eiga tvo ketti og fugl. Draslarar. Allar jólagjafirnar eru komnar í hús og ætla ég að senda íslensku gjafirnar af stað á morgun. Ég er ótrúlega ánægð með það sem ég fann handa öllum.

Prófin byrja á mánudaginn... MÁNUDAGINN! Og það er byrjað á erfiðasta prófinu (fyrir mig þá) og það er skriflega prófið í dönsku. Ég mun gera mitt besta og svo vona það besta.

Aftur að þessu kæra barni. Ég finn fyrir hreyfingum á hverjum degi núna. Mismundandi eftir dögum þó. Á þriðjudaginn var allt vitlaust í maganum á mér. Barnið lét vita af sér mörgum sinnum yfir daginn. Í gær fann ég þó ekkert fyrr en um kvöldið og voru það bara eitthver lítil spörk. Í dag virðist samt vera komið stuð í krílið aftur. Þar sem að ég er búin að finna fyrir smá poti síðan ég vaknaði. Þetta er án efa eitt það skemmtilegasta sem ég hef upplifað, að finna fyrir litlu lífi inn í sér. Spörkin eru ekki enn orðin nógu sterk til þess að Thomas geti sett höndina á magan á mér og fundið fyrir þeim. Held honum finnist hann vera svolítið útundan. Það gerist vonandi bráðum svo að hann fái að vera meira með.

Ég er byrjuð að þyngjast. Sem er fínt því að eina markmiðið var að byrja ekki að þyngjast fyrr en í 5 mánuði, og ég er komin í hann núna. Ég er nú samt ekki búin að þyngjast mikið. Það er 1 kg komið af þessum hámarks 10 sem ég hef sett mér fyrir. Sem verður líklegast erfitt þar sem mér finnst ég alltaf vera með eitthvað í munninum. Ég verð sem betur fer mjög fljótt södd, get lítið borðað í einu. Ég verð samt glorhungruð klukkutíma eftir að ég er búin að borða.

Jæja, segi þetta gott í bili.

Þangað til næst,

Elísabet

17 vikur!

Já! Svo er ég komin 17 vikur á leið... ótrúlegt að ég sé komin svona langt. Ég man þegar ég var 5 vikur þá hélt ég að tíminn myndi aldrei líða, og ég myndi vera komin 5 vikur á leið að eilífu. Sautjánda vikan hefur líka alltaf verið "örugga" vikan mín. Ef ég myndi ná þessari viku þá hlyti að vera allt í lagi með barnið. Ég verð nú að viðurkenna að ég er ekkert rólegri. En ætli óléttar konur séu ekki alltaf með áhyggjur.

En það frábærasta gerðist á þriðjudaginn. Ég fann fyrir sprikli í maganum! Og í þetta skipti er ég 110% viss um að þetta sé litla krílið. Ótrúlega merkileg tilfining. Í gærdag fann ég svo ekkert og var orðin frekar fúl, en svo lét barnið í sér heyra í gærkvöldi þegar ég lá upp í rúmmi. Og spriklaði í alveg rúma mínútu. Í morgun þegar ég vaknaði fékk ég líka nokkur pot í magan! Vá hvað það er gaman! Ég get nú varla kallað þetta spörk, meira svona sprikl og pot.

Núna ætlum við að byrja að vinna í því að Thomas finni fyrir því líka. "Spörkin" eru enn of veik til þess að hann finni fyrir því. En ég set alltaf hönd á magan þegar ég finn fyrir því og athuga hvort spriklið "komi í gegn". Þegar það gerist mun ég garga á Thomas að hann eigi koma.

Ég er byrjuð að fá illt í mjaðmirnar á kvöldin. Ég þarf að fara til læknis og athuga hvað þetta sé. Í versta falli gæti þetta verið grindargliðnun, en ég efast það... vona allavegana ekki. En það eru margar sem fá illt í grindina þó að þær séu ekki með grindargliðnun. Ég þarf bara að passa að halda mér í gangi og ekki ofreyna mig.

Ég er enn að æla. Og ég er þreytt, þreytt, þreytt á því. Það er yfirleitt á kvöldin rétt áður en ég fer að sofa. Þó æli ég ekki eins mikið og oft og áður. Svo mér fer "batnandi".

Við vorum í fyrsta tíma hjá ljósmóðurinni í gær. Það var eiginlega gagnslaust. Hún gerði ekkert nema að tala um að ég ætti að borða hollt og halda mér í gangi. Svo fékk ég fullt af bæklingum... um hollt mataræði og hreyfingu. Hún mældi ekki einu sinni blóðþrýsting né vigtaði mig. En góðu fréttirnar eru að ég fæ að fara í þennan "óléttu-fitubollu" klúbb. Það er pláss í hópnum svo að ég var velkomin! Vúbbí! Ókeypis óléttusund, hér kem ég!

Þangað til næst,

Elísabet og spriklandi síli.

16 vikur!

Jæja! Við vorum alveg næstum því búin að gleyma að taka bumbumynd í dag. Það er líka nóg að gera hjá okkur "hjónum". Prófin eru að skella á og við erum byrjuð að læra eins og brjálæðingar. Ég er svo heppin að ég þarf ekki að fara í jafn mörg próf og Thomas svo ég er mun rólegri en hann.

Ég talaði við námsráðgjafa í dag vegna skriftlega prófsins í dönsku. Ég er í dönsku á hæsta leveli og ég skil allt efnið. Ég get lesið alla texta og gert mig skiljanlega í skrifum. Það versta er að ég er enn að gera smávægilegar stafsetningavillur... og þær draga mig niður. Það verður ekkert tillit tekið vegna þess og því er ég byrjuð að vera smá stressuð. Ég get samt voða lítið gert þar sem ég hef lært dönsku á methraða og er t.d. eini "útlendingurinn" sem er enn í faginu. Allir aðrir hafa gefist upp, neeeema ég! Ég geri bara mitt besta og ef það er ekki nóg, þá tek ég fagið aftur næstu önn.

En aftur að myndinni. Mér finnst ég ekki sjá jafn stóran mun á bumbunni þessa vikuna eins og á milli viku 14 og 15. Sem ég er mjög sátt við. Ég var byrjuð að hafa áhyggjur af því að ég myndi líkjast strönduðum hvali fyrir jól. En það er víst mjög eðlilegt að taka svona vaxtarkippi inn á milli. Mér finnst fólk samt enn vera í efa um hvort ég sé ólétt. Ef ég er ekki í alveg þröngu þá horfir fólk á mig, en þorir ekki að segja neitt.

Við vorum á óléttunámskeiðinu hérna um daginn og var það æðislegt. Þrátt fyrir að konan sem sá um þetta sagði ekki mikið sem ég vissi ekki áður. Þar sem ég hef ekki gert annað en að lesa um meðgönguna og smábörn síðan ég komst að því að ég væri ólétt. Það var Thomas sem hafði gott af þessu, ég hef þó verið dugleg að segja honum ýmislegt en mig grunar að hann hafi ekki alltaf verið að hlusta. Karlmenn. Ég var mjög glöð þegar hún útskýrði skapsveiflurnar. Thomas er mun skilningsríkari núna. Ég hef þó ekki skammað hann mikið en ég á rosalega auðvelt með að gráta. Og það skiptir ekki máli hvort við séum úti í búð, ef mér finnst Thomas vera "vondur" við mig (sem hann er auðvitað ekki) þá græt ég. Og aumingja Thomas veit ekkert hvað hann á að gera við mig. Núna er hann byrjaður að passa sig og er rosalega varkár í kringum mig. Það er nú meira vesenið að eiga ólétta kærustu.

Ég er líka rosalega einbeitt af öllu sem gerist í maganum á mér. Ég er alltaf að bíða eftir að vera alveg viss um að finna fyrir barninu. Hingað til get ég ekki sagt með fullvissu að ég hafi fundið fyrir krílinu. Og ÉG HLAKKA SVO TIL að finna fyrir því! Vona að það gerist fljótt!

En þangað til næst,

Elísabet

Góðan dag!

Þá finnst mér tími til að ég skrifi eina litla færslu. Á morgun erum við Thomas að fara á fyrsta óléttunámskeiðið af þremur. Þetta eru ókeypis námskeið sem við ætlum auðvitað að nýta okkur. Í fyrsta námskeiðinu verður talað um óléttuna, hvað maður getur búist við og hvað sé framundan. Og í lok námskeiðinsins fara konurnar fram og karlarnir fá að tala við hjúkkuna einir. Þá geta þeir fengið svar við spurningum eins og "af hverju grætur konan mín við það eitt að horfa á auglýsingar?" og "af hverju getur konan mín ekki talað um annað en smábörn?". Thomas verður örugglega ánægður með það! Í öðru og þriðja námskeiðinu verður talað um fæðinguna, gerðar verða öndunnar æfingar og talað verðum um fyrstu dagana með krílið. Alveg frábært!

Er ég líka komin með fyrsta tíman hjá ljósmóðurinni. Ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast í þeim tíma. Veit að hún mun mæla blóðþrýsting, kannski taka blóðprufur og svo verð ég vigtuð. Hérna í Danmörku er einnig hægt að fá að komast á ókeypis námskeið fyrir feitar óléttar konur. Ég ætla að reyna fá ljósuna mína til þess að koma mér í það. Það er þó ekki víst þar sem ég uppfylli ekki allar kröfurnar, þar sem ég er ekki nógu feit. Mig langar samt svo að komast með því það eru göngutúrar, ókeypis meðgöngusund, ég fæ ókeypis matarplan og svo verða einnig nokkrir ókeypis tímar í líkamsræktarstöð. Mig langar bara í allt sem er ókeypis! Vonum að það sé nóg pláss í hópunum svo þeir hleypi einni svona hálf feitri með.

Hjá ljósmóðurinni verð ég líka sett í meðgönguhóp, ef mig langar. Þá get ég hitt konur sem eru komnar sirka jafn langt og ég og spjallað um allt mögulegt. Ég hef ekki enn ákveðið hvort mig langi það. Auðvitað væri gaman að eignast vinkonur sem eru að ganga í gengnum það sama og ég, en ég er bara eitthvað svo óákveðin. Seinna meir verð ég sett í mömmuhóp, þegar ég er búin að eiga. Þá getur maður hitt fleiri nýbakaðar mæður með börnin í barneignarfríinu. Mig langar það alveg pottþétt. Veit bara ekki hvað maður á að gera með fullt af óléttum konum... bera saman bumbur?

En þangað til næst,

Elísabet

15 vikur!

15 vikur í dag. Það er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt, en samt svo hægt. Og mér finnst ég orðin risastór. Finnst ekki konurnar sem ég þekki hafa verið svona stórar svona snemma. En þetta er víst voða mismunandi, nema ég sé með risastóran krakka í maganum. Ég hef ekkert þyngst hingað til sem ég er mjög, mjög, mjög ánægð með. Þar sem ég er með nokkur extra kíló þá þarf ég ekki að þyngast um meira en 10 kíló á meðgöngunni. Markmiðið hefur verið að byrja ekki að þyngjast fyrr en ég er komin í fimmta mánuð.

Annars er ég að detta í jólaskapið, langar svo að byrja að skreyta en ég held aftur að mér. Er byrjuð að þrífa inn í skápa og svoleiðis svo ég þrufi þess ekki þegar ég fer að læra fyrir próf. Við erum einmitt komin með dagsetningarnar... loksins!

Við Thomas erum núna búin að vera saman í 2 ár. Til þess að fagna ákváðum við að fara niður í bæ og rölta og fengum okkur svo pitsusneið og gos. Við skruppum inn í H&M og kíktum á ungbarnaföt. Það var alveg ótrúlega skemmtilegt að sjá Thomas bregðast við öllum litlu sokkunum og bolunum. Hann er alveg æstur í að kaupa galla með bangsaeyrum. Við keyptum ekkert í þessari ferð, enda aðeins of snemmt og við viljum líka fá að vita kynið áður en við förum að spreða. En það að sjá ungbarnafötin gerði Thomas enn spenntari. Hann hefur engan áhuga á því að ég sé ólétt, honum hlakkar bara til þess að barnið komi í heiminn og hann geti farið að taka almennilega þátt.

Jæja, ætla að fara elda kvöldmatinn fyrir glorhungraðan Thomas. Hann verður alltaf svo leiður þegar hann er svangur, haha.

Þangað til næst,

Elísabet

Byrjuð að ganga í óléttubuxum!

Í dag keypti ég mér fyrstu óléttubuxurnar. Ég er hætt að geta gengið í venjulegu buxunum mínum og það er líka orði óþæginlegt að vera í leggings. Þegar ég var í búðinni að máta óléttuföt þá sló það mig fyrir alvöru... ÉG ER ÓLÉTT! Það er alveg stórmerkilegt!

En hérna kemur allavegana mynd af mér í óléttubuxunum:



Það sést ekki alveg í buxurnar þar sem þær eru hálf ómerkilegar, bláar gallabuxur. Það sem mér finnst skemmtilegast er þetta risaefni sem nær mér upp að höku!

Þetta voru bara smá fréttir héðan! Þangað til næst,

Elísabet

14 vikur!

Þá er ég komin 14 vikur á leið. Allt í einu finnst mér tíminn fljúga af stað. Mér finnst ég vera byrjuð að fá smá kúlu og nú er hún byrjuð að vaxa upp. Þessi skúffu magi sem var, er að hverfa. Samt sem áður er ég ekki komin með svona alvöru "óléttu kúlu". Mér finnst ég líta meira út fyrir að vera búin að bæta aðeins á mig, þrátt fyrir að ég sé ekki búin að þyngjast neitt.

Mér er byrjað að finnast óþæginlegt að sofa á maganum. En ég get enn legið svona "hálf" á maganum. Ég veit ekki hvernig ég á eftir að sofa þegar ég get það ekki einu sinni. Ég vakna núna svona 2-3 sinnum á næturnar til þess að pissa, ég er að verða brjáluð á því! En þetta er það maður má búast við.

Og mér er loksins byrjað að líða eins og sjálfri mér aftur. Ég er hætt að æla, ógleðin lætur sjaldan í sér heyra og ég er ekki eins þreytt og ég var! Ég er byrjuð að geta vakið til kl 10, 11 á kvöldin! Er ekki rotuð klukkan 8 eins og áður. Sem er alveg frábært þar sem prófin nálgast og ég þarf á allri minni orku að halda til þess að læra.

En eins og ég sagði í síðustu færslu þá er ég farin að halda að ég finni fyrir krílinu. Þetta er enn of veikt til þess að ég þori að fullyðra það. En ef ég leggst á hlið og slaka á og einbeiti mér að barninu þá finnst mér ég finni fyrir að það sé þarna, og smá hreyfingar. Ég hef þó alltaf verið með ríkt ímyndunnarafl svo að ég er ekki alveg viss.

Já, ég er líka byrjuð að vera hrifin af ákveðnum mat. Ég fæ þó samt sitthvorar langanir frá degi til dags. Einn daginn þá VERÐ ég að fá samloku með túnfisksallati. Þann næsta VERÐ ég að fá bakaða kartöflu. Það sem virðist fylgja mér í gengum flesta dagana eru tómatar, ég er alveg vitlaus í tómata.

Ég segi þetta gott í bili! Þangað til næst...

Elísabet

Smá færsla!

Það er nú ekki að gerast mikið nema það að ég held... HELD að ég hafi fundið fyrir krílinu í morgun. Ég ætla ekki að fullyrða neitt því margir segja að maður geti alveg ímyndað sér eitthvað. En þetta var eins það væri bankað létt inni í maganum á mér. Ég lá alveg kyrr og mér fannst þessi "bönk" standa yfir í sirka mínútu.

En annars er ógleðin enn að angra mig. Ég kasta ekki upp eins oft og áður en mér finnst ég þurfa að einbeita mér til þess að halda niðri mat. Ég er orðin frekar matvönd sem ég hef aldrei verið og borða mest af tómötum og brauði með túnfisksallati í augnablikinu. Mig langar samt svo rosalega í hamborgara og franskar og ætla að leyfa mér það í kvöld þar sem það er nú einu sinni helgi!

En þetta var svosum allt sem ég hafði að segja!

Elísabet

13 vikur!

Jæja þá erum við búin í hnakkaþykktarmælingunni! Og allt var eins og það á að vera! Litla krílið hoppaði og spriklaði og veifaði til okkar. Alveg mögnuð upplifun!

Hjúkkan sagði að ég væri komin aðeins lengra en ég hélt, ég er þá 13 vikur í dag og á að eiga 5/5/11 í stað 9/5/11. Ég kvarta ekki því mér finnst tíminn líða nógu hægt til að byrja með! En hérna koma allavegana myndir:





Og svo skelli ég myndinni frá 8 vikna sónarnum:



Þangað til næst,

Elísabet

12+1

Jæja! Svo náði ég þessum langþráðu 12 vikum í gær. Fyrir þá sem ekki vita þá er stærsta hættan á fóstursláti yfirstaðin. Ég á samt ekki eftir að slaka á fyrr en eftir hnakkaþykktarmælinguna. Þá fáum við að sjá litla krílið og vonandi heyra að allt sé eins og það á að vera. Við eigum tíma núna á fimmtudaginn, 28/10 og erum að kafna úr spenning. Thomas hefur ekki séð sílið "live" ennþá og ég held að eftir að hafa séð það eigi hann eftir að átta sig betur á þessu.

En annars líður mér bara vel. Ógleðin er alveg að hverfa þó svo að ég finni fyrir smá óþægindum snemma á morgnana og seint á kvöldin. Það er samt ekkert að kvarta yfir miða við hvernig ég hafði það. Ég er byrjuð að fá smá stingi í mjaðmirnar og vona að það sé bara afþví ég sofi vitlaust en ekki grindarverkir. Ætla að spyrja hjúkkuna betur út í það á fimmtudaginn.

Maginn á mér stækkar aðeins og finnst mér ég vera komin með svona smá "skúffu" á magan. Þar sem þyndin er alveg neðst. Frekar kjánalegt!

Við Thomas erum að byrja á fullu í prófundirbúningi. Ég hef tekið þá ákvörðun að taka næstu önn á fjarnámi svo ég þurfi ekki að hjóla fram og tilbaka í skólann, sérstaklega á vetrartímanum. Það verður líka ágætt því þá er ég meira heima og get farið að undirbúa þegar sá tími kemur. Ég næ líklegast að eiga mánuði fyrir prófin og þá mun ég bara taka krílið með mér!

Þangað til næst!

Elísabet

Fyrsta færslan/11 vikur

Góðan daginn! Í dag er ég nákvæmlega 11 vikur. Ég get varla skrifað heila færslu um það að vera 11 vikur því, tja, það er voða lítið að gerast. Ég kasta ekki upp lengur (hef a.m.k. ekki gert í tvo daga núna), ég finn ekki enn fyrir hreyfingum, ég get gert allt sem ég er gat áður en ég varð ólétt. S.s. ekkert spennandi að gerast svo ég ætla að skrifa um allt það sem hefur verið frásögunni færandi hingað til.

Ég komst að því að ég væri ólétt þegar ég var rétt rúmar 4 vikur á leið. Ég var með spenningar í móðulífinu og hélt þess vegna að sá tíma mánaðarins væri rétt fyrir hornið. Ég hringdi í mömmu til þess að spjalla og sagði henni svo frá því að ég væri komin aðeins framyfir og hún var viss um að ég væri ófrísk. Ég tók hana ekkert alvarlega þar sem hún hefur verið alveg viss um að ég væri ólétt oft áður. Ég ákveð að taka próf bara til þess að vera alveg viss og kemur í ljós dauf lína sem gefur til kynna að ég sé ólétt. Það var samt svolítið erfitt að taka mark á prófinu þar sem það að verða ólétt var svo óraunverulegt. Næsta dag tek ég svo tvö önnur próf og eru þau mjög augljóslega jákvæð. Ég byrja að skjálfa og átta mig á því að ég sé í alvöru ólétt. Thomas var samt ekki alveg sannfærður og byrjar að lesa allar leiðbeiningarnar og umbúðirnar! Held hann sé ekki enn búin að átta sig alveg á þessu. En við vorum rosalega glöð.

Þegar ég var komin 7 vikur og 3 daga fer ég til kynsjúkdómalæknis í krabbameinsskoðun. Þessi tími hafði verið löngu pantaður áður en ég komst að því að ég væri ófrísk. Eftir skoðunina segir læknirinn að hún muni skanna mig og við munum sjá barnið. Ég fékk nett móðursýkiskast því ég vildi SKO EKKI sjá barnið í fyrsta skipti þegar Thomas var ekki með. Hún hló bara að mér og sagði að þá þyrfti ég að horfa í hina áttina svo að ég sæi ekki á skjáinn. En auðvitað gat ég það ekki. Á skjánum mátti sjá 12 mm langt kríli með hjarta sem sló sterkt og smá stubba fætur og hendur. Það merkilegasta sem ég hef upplifað. Ég fékk mynd af sílinu fyrir Thomas, sem er reyndar ekkert eins spennandi þegar maður sér ekki hjartað slá. Mér finnst sílið líkjast formúli 1 bíl á myndinni. En ég hljólaði heim með stórt bros á vör með mynd af krílinu í vasanum.

Mér byrjaði að vera óglatt þegar ég var 7 vikur, ældi nær öllu þar til fyrir tveimur dögum. Og jafnvel þó svo að það séu bara tveir dagar síðan þá er ég eiginlega búin að gleyma hvernig mér leið. Ég veit allavegana að mér leið illa. Léttist um nokkur kíló og fékk nett panik einstaka sinnum þar sem ég hélt ég væri að þorna upp... sem ég var ekki.

Ég ætla að segja þetta gott í bili. Verð vonandi dugleg að muna að skrifa færslur og taka bumbumyndir. En hér koma allavegana tvær:

8 vikur og 4 dagar:


11 vikur: