Jæja! Við vorum alveg næstum því búin að gleyma að taka bumbumynd í dag. Það er líka nóg að gera hjá okkur "hjónum". Prófin eru að skella á og við erum byrjuð að læra eins og brjálæðingar. Ég er svo heppin að ég þarf ekki að fara í jafn mörg próf og Thomas svo ég er mun rólegri en hann.
Ég talaði við námsráðgjafa í dag vegna skriftlega prófsins í dönsku. Ég er í dönsku á hæsta leveli og ég skil allt efnið. Ég get lesið alla texta og gert mig skiljanlega í skrifum. Það versta er að ég er enn að gera smávægilegar stafsetningavillur... og þær draga mig niður. Það verður ekkert tillit tekið vegna þess og því er ég byrjuð að vera smá stressuð. Ég get samt voða lítið gert þar sem ég hef lært dönsku á methraða og er t.d. eini "útlendingurinn" sem er enn í faginu. Allir aðrir hafa gefist upp, neeeema ég! Ég geri bara mitt besta og ef það er ekki nóg, þá tek ég fagið aftur næstu önn.
En aftur að myndinni. Mér finnst ég ekki sjá jafn stóran mun á bumbunni þessa vikuna eins og á milli viku 14 og 15. Sem ég er mjög sátt við. Ég var byrjuð að hafa áhyggjur af því að ég myndi líkjast strönduðum hvali fyrir jól. En það er víst mjög eðlilegt að taka svona vaxtarkippi inn á milli. Mér finnst fólk samt enn vera í efa um hvort ég sé ólétt. Ef ég er ekki í alveg þröngu þá horfir fólk á mig, en þorir ekki að segja neitt.
Við vorum á óléttunámskeiðinu hérna um daginn og var það æðislegt. Þrátt fyrir að konan sem sá um þetta sagði ekki mikið sem ég vissi ekki áður. Þar sem ég hef ekki gert annað en að lesa um meðgönguna og smábörn síðan ég komst að því að ég væri ólétt. Það var Thomas sem hafði gott af þessu, ég hef þó verið dugleg að segja honum ýmislegt en mig grunar að hann hafi ekki alltaf verið að hlusta. Karlmenn. Ég var mjög glöð þegar hún útskýrði skapsveiflurnar. Thomas er mun skilningsríkari núna. Ég hef þó ekki skammað hann mikið en ég á rosalega auðvelt með að gráta. Og það skiptir ekki máli hvort við séum úti í búð, ef mér finnst Thomas vera "vondur" við mig (sem hann er auðvitað ekki) þá græt ég. Og aumingja Thomas veit ekkert hvað hann á að gera við mig. Núna er hann byrjaður að passa sig og er rosalega varkár í kringum mig. Það er nú meira vesenið að eiga ólétta kærustu.
Ég er líka rosalega einbeitt af öllu sem gerist í maganum á mér. Ég er alltaf að bíða eftir að vera alveg viss um að finna fyrir barninu. Hingað til get ég ekki sagt með fullvissu að ég hafi fundið fyrir krílinu. Og ÉG HLAKKA SVO TIL að finna fyrir því! Vona að það gerist fljótt!
En þangað til næst,
Elísabet
No comments:
Post a Comment