18 vikur!

Þá er ég 18 vikur í dag. Tvær vikur og svo er ég hálfnuð. Skrítið hvað tíminn flýgur. Mér fannst biðin svo löng í byrjun og hélt að ég myndi vera ólétt að eilífu. Núna er ég smám saman farin að átta mig á því að það er minna en hálft ár þangað til ég verð mamma.

Síðustu viku hef ég hægt og rólega breyst í einn hormón. Ég á alveg rosalega auðvelt með að gráta. Í gær var sýnt myndband í fréttunum af birni sem var skotinn því hann var á leiðinni inn í bæ í Slovakíu. Björninn var í leit að fæðu, vesanlingurinn. Það var alltof mikið fyrir óléttu mig og endaði með að ég vældi í nær klukkutíma. Thomas veit ekkert hvað hann á að gera þegar ég byrja. Hann horfir bara ringlaður á mig og reynir að tala um eitthvað uppörfandi. Og ég veit sjálf hversu fáránlegt það sé að gráta yfir svona lögðu... en ég ræð hreinlega ekki við mig.

Ég er svo heppin að ég fæ enn að æla. En ég kvarta ekki, því þetta er alls ekki eins slæmt og í byrjun. Það koma meira að segja dagar þar sem ég er alveg laus við uppkast.

Það er allt tilbúið fyrir jólin á þessum bæ. Ég er búin að fá Thomas til þess að setja jólatréið saman og svo er ég líka búin að skreyta. Það var allt tekið í gegn en mér finnst ég þurfa að gera það aftur bráðum. Það er ekkert grín að eiga tvo ketti og fugl. Draslarar. Allar jólagjafirnar eru komnar í hús og ætla ég að senda íslensku gjafirnar af stað á morgun. Ég er ótrúlega ánægð með það sem ég fann handa öllum.

Prófin byrja á mánudaginn... MÁNUDAGINN! Og það er byrjað á erfiðasta prófinu (fyrir mig þá) og það er skriflega prófið í dönsku. Ég mun gera mitt besta og svo vona það besta.

Aftur að þessu kæra barni. Ég finn fyrir hreyfingum á hverjum degi núna. Mismundandi eftir dögum þó. Á þriðjudaginn var allt vitlaust í maganum á mér. Barnið lét vita af sér mörgum sinnum yfir daginn. Í gær fann ég þó ekkert fyrr en um kvöldið og voru það bara eitthver lítil spörk. Í dag virðist samt vera komið stuð í krílið aftur. Þar sem að ég er búin að finna fyrir smá poti síðan ég vaknaði. Þetta er án efa eitt það skemmtilegasta sem ég hef upplifað, að finna fyrir litlu lífi inn í sér. Spörkin eru ekki enn orðin nógu sterk til þess að Thomas geti sett höndina á magan á mér og fundið fyrir þeim. Held honum finnist hann vera svolítið útundan. Það gerist vonandi bráðum svo að hann fái að vera meira með.

Ég er byrjuð að þyngjast. Sem er fínt því að eina markmiðið var að byrja ekki að þyngjast fyrr en í 5 mánuði, og ég er komin í hann núna. Ég er nú samt ekki búin að þyngjast mikið. Það er 1 kg komið af þessum hámarks 10 sem ég hef sett mér fyrir. Sem verður líklegast erfitt þar sem mér finnst ég alltaf vera með eitthvað í munninum. Ég verð sem betur fer mjög fljótt södd, get lítið borðað í einu. Ég verð samt glorhungruð klukkutíma eftir að ég er búin að borða.

Jæja, segi þetta gott í bili.

Þangað til næst,

Elísabet