26 vikur!

Seint blogga sumir en blogga þó. En myndin var tekin í gær, svo ekkert svindl þar! Ég var bara svo löt í gær að ég nennti ekki að gera neitt, lét þó smella þessari mynd af mér þrátt fyrir að ég leit út eins og úldin hæna.

Jæja! Allt gengur sinn vanagang hérna í Hvedemarken. Thomas fer að byrja í námi á þriðjudaginn og hann hlakkar ekkert smá til. Verður líka gott að fá hann útúr húsi þar sem við erum búin að vera saman allan daginn í næstum tvo mánuði! En samt búið að vera kósí og við njótum þess að geta horft á mynd um miðja nótt og sofið lengi. Brátt verðum við þrjú og þar sem þriðji einstaklingurinn mun krefjast mikils verður ekki mikill tími í svoleiðis pjatt.

Ég er búin að komast að því að litla stúlkan okkar verður líklega rólegt barn (eins og mamma sín). Hún er ekki mikið fyrir að sparka og vera með læti eins og ég heyri aðrar óléttar konur tala um. Hún er meira fyrir að pota og "renna" fótunum og höndum upp við mig. Ég veit að hún hreyfir sig ágætlega þarna inni þar sem ég fæ oft svona "fiðrilda" eða "loftbólu" tilfiningu. Stundum getur hún verið svo róleg að ég gleymi henni alveg, svo fer ég í móðursýkiskast yfir að hafa ekki fundið fyrir henni um daginn. Það er samt eins og hún átti sig á því að móðir hennar er með áhyggjur því það klikkar ekki, hún potar og rennir sér upp við mig til þess að láta mig vita að það er allt í lagi með hana. Litli angi.

Annars líður mér vel, grindarglyðnunin angrar mig ekki eins mikið nú þegar ég er byrjuð að geta hjólað aftur. Hreyfingin virðist gera mér gott og ég vona að það snjói ekki aftur! Ég er samt enn ælandi, því miður. En ég veit allavegana að ef skottan verður erfiður unglingur þá get ég sagt eitthvað í þennan dúr "Ég ældi með þig alla meðgönguna! Hvernig geturu verið svona óþakklát?!".

Ég borða og borða og borða. Já, mér finnst ég alltaf vera að tyggja eitthvað. Sem betur fer er það yfirleitt ávextir, hrökkbrauð eða rúgbrauð. EN ég fæ mín köst, át t.d. heilan lakríspoka í gær... og jább ég fékk niðurgang í dag. Ég réð bara ekkert við mig, þessi lakríspoki VILDI að ég borðaði sig.

Jæja, ég ætla að fara sofa! Góða nótt.

Þangað til næst,

Elísabet

25 vikur!

Í dag færi ég ykkur tvær bumbumyndir. Ég ætlaði að sýna bera bumbu en ég fékk þennan fína kjól í dag og neita að fara úr honum! Mér finnst ég vera orðin alvöru ólétt núna. Fólk glápir á mig hvert sem ég fer og konur brosa til mín. Mér finnst eins og ég sé fræg!

En aðal sagan er að við Thomas fórum í auka skönnun í dag þar sem að ég "frk. óþolinmóð" fékk kast yfir því að þurfa að bíða til maí til þess að vita kynið. Auðvitað gaf Thomas undan og við bókuðum tíma.

Ég vaknaði um 3 leitið í nótt og gat ekki sofið, vakti Thomas sem þurfti að fikta í hárinu á mér þar til ég sofnaði aftur, svo spennt var ég. Eldsnemma í morgun vaknaði ég svo aftur, borðaði rúgbrauð með agúrku og lagði mig svo aftur. Var ég svo heppin að æla yfir sængina mína og þurfti að skipta um á rúminu í stað þess að sofa. En það var allt í lagi, ekkert átti að eyðileggja daginn í dag því ég var að fara að sjá krílið mitt aftur.

Lögðum við svo af stað um hádeigið og var ég að deyja úr spennu. Ferðin átti að taka 30 mínútur og ég þurfti að pissa þegar við vorum búin að keyra í 5 mínútur... ég sagði samt ekkert því ég var svo hrædd um að við myndum koma of seint ef við myndum stoppa. Þegar við vorum loksins mætt á svæðið verkjaði mig ég þurfti svo mikið að pissa.

Jæja, við þurftum varla að bíða neitt og áður en ég veit af ligg ég með gel á maganum. Sjáum við litla barnið okkar hreyfa sig á fullu. Ótrúlega gaman að finna fyrir spörkunum og sjá þau á sama tíma. Og það leyndi sér ekki að þetta er lítil stelpa sem felur sig þarna í maganum á mér! Ég verð að viðurkenna að ég hef haft það á tilfiningunni en ég þorði alls ekki að treysta á þá tilfiningu svo ég hef eiginlega ekkert talað um það. En það var dásamlegt að vita loksins hvort við eigum að segja "hann" eða "hún". Fengum við nokkrar myndir í 3D sem ég hætti ekki að glápa á alla leiðina heim. Mér leið alveg merkilega eftir að heyra kynið. Ég var/er hálf feimin við barnið, finnst ég þurfa að kynnast því svolítið upp á nýtt. En ótrúlega spennt og ánægð!

Hér koma myndir af fallegasta barni heims í 3D. Thomas segir að barnið líkist leðjuskrímsli þar sem 3D myndir eru þannig... en hann er bara kjáni.





Ég veit ekki hverjum barnið líkist, þar sem ég hef aldrei verið góð í þeim leik en fallegt er það!

Þangað til næst,

Elísabet með STELPU í maganum.

24 vikur!

Já, ég stækka og stækka! Ég er líka stanslaust svöng svo að ég er búin að fylla eldhúsið með grænmeti og ávöxtum sem ég get gripið þegar græðgin er sem mest. Ég er yfirleitt svöng aftur hálftíma eftir að ég er búin að borða. Sem betur fer get ég ekki borðað mikið í einu þar sem krílið tekur svo mikið pláss. Ég veit annars ekki hvernig ég myndi enda!

Ég er byrjuð á námskeiðinu fyrir ófrískar konur í yfirvigt. Búin að fara einu sinni og var það bara ágætt. Það voru engar svakalega kröfur gerðar til okkar og við ættum auðvitað ekki að fara á strangan kúr þegar við værum ófrískar. Fengum við bók með skemmtilegum uppskriftum sem maður gat eldað í staðin fyrir þessa klassíska óhollustu, kökur, kex, ís og fleira. Við áttum að setja okkur eitt markmið þar til við myndum hittast næst og var mitt að fara í sund einu sinni í viku. Ég vildi að það væri oftar en ég verð að vera raunsæ, ég myndi bæði ekki nenna því svo yrði það of dýrt.

Litla krílið er byrjað að geta haldið mér vöku á næturnar. Það virðist vera aðal sportið að sparka þegar mamma liggur svona róleg. Ég lá á hlið í nótt og svo virtist sem allur líkami barnsins var í kuðli þarna í hliðinni. Fann ég hvernig eitthver stór partu (bak eða rass) rann svona upp við mig. Ótrúlega skrítin tilfining og var ég hálf hrædd í svona eina sekúndu. Þetta minnti óhuggulega á "Alien" myndirnar. En ég var fljótt að jafna mig og byrjaði að njóta þess að finna fyrir barninu mínu.

Við Thomas erum búin í prófum (húrra!) og náðum við bæði með glans! Ég fékk 12 í ensku sem var hæsta einkunnin mín. Það er hæðsta einkunn sem maður getur fengið í Danmörku. Í febrúar mun Thomas byrja í nýjum skóla þar sem hann mun læra eitthverskonar félags ráðgjöf. Ég er ekki enn viss hvað þetta kallast á íslensku en hann mun vinna með ungum krökkum sem eiga erfiða fjölskyldu eða eiga bara í erfiðleikum yfir höfuð. Ég tek eina auka önn þrátt fyrir að ég þurfi hana ekki. Ég þarf bara að vera í skóla til þess að geta farið í fæðingarorðlof og fá borgað fyrir það. Ég ætla samt að taka það alvarlega!

Ég hef voða lítið annað að segja svo...

Þangað til næst,

Elísabet

23 vikur!

Ég held að það sé eitthvað að myndavélinni minni. Mér finnst ég allavegana myndast mikið stærri en mér líður. Ég fæ hálfgert áfall í hvert skipti sem við tökum bumbumynd, "er ég virkilega svona stór?". Það er allavegana jákvætt að ég skuli stækka, ég á víst að gera það.

Ég hef ekki þorað á vigtina síðan um jólin og ætla ekki að gera það fyrr en ég er búin með jólanammið sem við eigum eftir. Ég get ekki borðað það ef að ég kemst að því að ég sé búin að bæta of miklu á mig.

Barnið er byrjað að sparka almennilega, og sérstaklega á kvöldin og næturnar. Það getur meira að segja verið svo fjörugt að það heldur fyrir mér vöku á næturnar. Krílið er líka afskaplega duglegt að taka nokkur vel völd danspor akkúrat á þvagblöðrunni minni. Það er ótrúlega óþæginlegt og sérstaklega þegar ég vaaaar að pissa um hánótt, því þá þarf ég að pissa strax aftur. Ég er byrjuð að eiga svolítið erfitt að sofna, en þegar ég sofna sef ég kannski í 2-3 tíma í einu. Ég vakna við að þurfa annað hvort að pissa eða þá að ég geti ekki legið almennilega. Einnig hafa fætur mínir tekið upp á að krampa á næturnar... húrra fyrir óléttu!

Þrátt fyrir allt sem angrar mig finnst mér ótrúlega spennandi að finna fyrir barninu. Sérstaklega núna þegar ég finn svo sterkt fyrir því. Það er voða spennandi að vera ófrískur, en ég hef því miður ekki þolinmæðina í það. Ég get ekki beðið eftir að ljúka þessu af svo að ég geti byrjað nýtt líf með litlu dóttur minni eða litla son minn.

Ég hlakka líka til þess að geta drukkið vatn án þess að kasta upp. Róleg, róleg, ég drekk ekki bara gos. Ég drekk vatn með gosi í, sko, bubblurnar. Það gengur mjög vel en það verður að vera vel kallt.

Jæja, ég segi þetta gott í bili. Verð víst að fara læra fyrir enskupróf á morgun, sem ég mun að sjálfsögðu rúlla upp!

Þangað til næst,
Elísabet

Enn önnur smá færslan.

Ég er með nokkur nýársheiti og þau eru þessi:

Þegja ef ég hef ekki eitthvað jákvætt og uppbyggjandi að segja.

Þurrka oftar af.

Hætta að drekka svona mikið gos!

Það að léttast um 10 kíló kemur á næsta ári, eða næsta sumar. Ég get nú voða lítið lést í augnablikinu og mun þyngjast hvort sem mig langar það eða ekki.

Jólin og áramótin hafa verið mjög fín í ár og höfum við fengið fullt af góðum mat. Thomas er búinn að vera eitt stórt bros í gegnum hátíðarnar, en það er líklega vegna alls kjötsins sem hann hefur fengið.

Við fengum líka frábærar gjafir og get ég sagt sátt að við fengum ekkert sem við getum ekki notað. Og það er alltaf frábært.

Ein skemmtileg gjöf sem ég fékk frá Thomas var þessi húfa:



Nú munum við barnið passa svona rosalega vel saman. Bangsamamma og bangsabarn!

Áramótunum eyddum við hjá bróður Thomas og konu hans og börnum og skálaði ég nýja árinu inn með barnakampavíni. Það var jarðaberjabragð af því og ég er ekki frá því að mér finnist það betra en venjulegt kampavín.

En það gengur allt sinn vanagang í maganum á mér. Það er svaka stuð á morgnanna og kvöldin þegar ég ligg og er afslöppuð. Ég er byrjuð að finna fyrir barninu fyrir ofan nafla núna og segir það hversu mikið pláss barnið er byrjað að taka. Mig kítlar alveg svakalega þegar barnið sparkar í hliðarnar á maganum mínum. Stundum svo mikið að ég verð að pota í það eða skipta um stellingu til þess að það hætti. Er ég ekki ein um það, mörgum óléttum konum finnst barnið kítla frá viku 20-25. Þegar spörkin verða sterkari þá kítlar þau ekki.

Mér líður eins og venjulega og get ekki kvartað. Ég hlakka óstjórnlega til þess að vera búin í prófunum og byrja nýja önn í fjarnámi!

Þangað til næst,

Elísabet