Spriklin í barninu verða sterkari og sterkari með hverjum deginum. Og á laugardaginn voru þau svo sterk að ég fann fyrir þeim í lófanum á mér þegar ég lagði höndina á magan. Thomas var því miður ekki heima.
Í gær vorum við í mat hjá foreldrunum hans Thomas. Eftir að við vorum búin að borða á okkur gat lá ég eins og klessa í sófanum. Allt í einu byrjar allt að gerast í maganum á mér og ég kalla á Thomas að koma eins og skot. Hann setti höndina á magan og fann fyrir tveimur "potum". Svo hann er búin að finna fyrir krílinu líka! Jibbí jeijj!
Annars er ég orðin ansi slæm í grindinni. Og það er ótrúlega vont að standa upp eða setjast. Ég vil helst bara vera standandi eða bara vera sitjandi. Ég ætla að hringja í lækninn minn þegar ég er búin að í prófinu á morgun. Mér finnst ég bara ekki hafa pláss fyrir það núna þar sem ég er (á að vera) að læra. Óléttuheilinn í mér rúmar ekki meira en eitt í einu.
Ég er alltaf að upplifa nýja og nýja hluti við þessa óléttu. Þetta er alveg stórmerkilegt og ég hugsa ekki um annað. Og ef það tekst að ég nái að leiða hugan að eitthverju öðru þá byrjar barnið að sparka.
Ég get alls ekki legið á maganum núna. Áður fyrr upplifði ég bara smá óþægindi en núna er þetta orðið virkilega óþæginlegt. Ég prófa mig samt áfram með alls konar púðum og undarlegum stellingum. En ég verð að sætta mig við þetta, ég mun ekki sofa á maganum næstu 20 vikurnar.
Þetta voru bara smá fréttir! Annars líður okkur bara vel og okkur hlakkar til jólana.
Þangað til næst,
Elísabet.
No comments:
Post a Comment