30 vikur!

Í dag færi ég ykkur mynd OG myndband! Myndin er tekin í dag þar sem ég er 30 vikur og myndbandið er tekið upp þegar ég er 29 vikur á leið. Ástæða myndbandsins er að Thomas fer oft að dansa þegar síminn hans hringir, mér finnst það svo skemmtilegt að ég vildi fá að taka það upp... hann vildi ekki vera einn svo ég varð að dansa með.

Ég var hjá ljósmóðurinni í gær og allt var eins og það átti að vera. Hún þreifaði á mér og giskaði á að stelpan er 1400 g, sem er ekkert smá. Finnst hún hafa vera 1 g í gær. Svo var enginn sykur í þvaginu mínu svo ég þarf ekki að taka prófið um hvort ég sé með meðgöngusykursýki. Það er víst eitthver viðbjóður þar sem maður þarf að drekka eitthvern ofursætan drykk og hanga hjá lækninum í tvo tíma. Svo, hjúkk, að ég þurfi þess ekki!!!

Stelpan hefur minna og minna pláss og er ég farin að finna fyrir minnstu hreyfinum. Henni finnst voða gott að stinga fæti undir rifbeinin á mér sem ég er ekkert alltof hrifin af. Fer eftir hvort ég liggi eða sitji. Ef ég sit þá "grafa" ég hana undan rifbeinunum. Það tekur smá tíma, en virkar!

Ég er alltaf svöng og er byrjuð að vera alveg vitlaus í súkkulaði. Þetta skriftir á milli daga og ég vona að ég fái æði fyrir eitthverju hollara næst!

Annars líður mér bara vel og ég er farin að venjast því að vera ólétt. Finnst eiginlega hálf skrítið að hugsa um mig ekki ólétta þar sem mér finnst óléttan vera orðin svo stór hluti af mér. Samt sem áður hlakka ég til að fá hana og fá að hafa líkamann minn í friði.

Þangað til næst,

Elísabet

29 vikur!

Það er alveg fáránlegt að það skuli bara vera 11 vikur eftir. Og það er enn fáránlegra að eftir viku er ég komin 30 vikur á leið. Mér finnst við vera alltof sein að öllu þrátt fyrir að við eigum öll húsgögn (fyrir utan vöggu) sem okkur vantar. Við erum komin með skiptiborð, rimlarúm, kommóðu, baðkar og svalabarnavagn svo að það vantar ekkert nema smotterí.

Maginn er orðin ansi stór og er svo sannarlega farinn að vera fyrir mér. Mér finnst óþæginlegt að beygja mig niður þar sem maginn klemmist svo af því. Ég get ekki beygt mig með hnjánum því þá fæ ég illt í grindina. Svo ég reyni helst ekki að missa neitt á gólfið. Ég get enn sótt hlutina en það mun ekki líða langur tími þar til ég mun kalla á Thomas þegar eitthvað dettur á gólfið.

Mér finnst óléttan vera orðin svo stór hluti af mér að ég er líka ólétt í öllum draumunum mínum. Þó hefur mig dreymt að stelpan sé fædd og allt hafi gengið vel. Einu sinni dreymdi mig samt að hún hafi verið stærri en ég og ég átti í mesta barsli við það að skifta á henni. Meira ruglið.

Hún er ekki þessi ninja eins og önnur börn virðast vera. Þó er hún mjög fjörug og mér finnst ég finna meira og meira fyrir henni með hverjum deginum. Það er eins og hún sé orðin það stór að ég finni fyrir minnstu hreyfingum. En ég er alveg viss um að hún verði afskaplega rólegt barn eins og mamma hennar var. Ég vona það allavegana þar sem pabbi hennar var víst algjör villingur.

Annars gengur bara vel hérna hjá okkur.

Þangað til næst,

Elísabet.

28 vikur!

Ég verð stærri með hverri mínútunni held ég bara. Maginn er byrjaður að vera fyrir mér. Ég get ekki setið boginn í baki því þá finnst mér ég klemma magan. Ég er semsagt byrjuð að sitja eins og alvöru óléttar konur, halla mér alveg aftur og læt fara vel um mig.

Lífið gengur sinn vanagang. Thomas er byrjaður í nýja skólanum og eftir 3 og hálft ár verður hann félags ráðgjafi. Hann hefur verið í skýjunum síðan hann byrjaði og það er alltaf gaman að fá hann heim því hann er alltaf svo glaður. Held að þetta sé bara hin fullkomna menntun fyrir hann. Ég er hins vegar að mygla hérna heima í fjarnámi. Ég get því miður ekki tekið prófin þar sem þau verða 10 maj til 25 maj. Ég talaði við námsráðgjafan minn sem sagði að það væri ekki þess virði að stressa sig yfir hvort ég myndi ná því eða ekki. Því ég mun ekki geta náð því. Ég mun að öllum líkindum vera nýbúin að eiga og það passar ekki saman við prófundirbúning. Prófin eru svo by the way í öðrum bæ sem er í klukkutíma fjarlægð. Ég mun þá bara taka prófin um jólin. Svo að það verður engu frestað, ég mun að öllum líkindum byrja í hjúkrun um leið og ég er búin með fæðingarorðlofið eins og planað var.

Mér leiðist alveg hrikalega hérna heima á daginn. Ég vakna með Thomas og borða morgunmat með honum. Get auðvitað ekki sofnað aftur svo ég tek það til sem ég get og læri svo í nokkra klukkutíma. Þegar ég er búin að þessu öllu er klukkan kannski 12 og ég ein heima í 4 klukkutíma í viðbót. Sem verða notaðir fyrir framan tölvuna.

Stelpan verður stærri og stærri og ég finn að hún fær minna og minna pláss til þess að hreyfa sig. Ég er byrjuð að geta potað í hana og fá spark til baka. Það er ótrúlega skemmtilegt! Ef ég vildi ekki að hún fengi að hvíla sig þá myndi ég pota í hana allan liðlangan daginn.

Annars allt gott að frétta, ég hlakka bara til að hitta dóttur mína! Ég hef aldrei verið sú þolinmóðasta.

Þangað til næst,

Elísabet

27 vikur!

Mynd vikunnar er tja, hálf nakin. En ég verð bara að muna að taka nokkrar myndir af naktri bumbu áður hún afmyndast af slitförum. Svo fann ég heldur enginn flott föt að vera í.

Ég er orðin ógnvaldur eldhússins. Ég fer þar um eins og óveður og borða allt sem verður á vegi mínum. Matarlistin virðist vera endalaus. Enda eru auka kílóin orðin 6 talsins. En ég veit eiginlega ekki hvað ég á að gera, vera svöng? HELD NÚ EKKI! Ég reyni að borða eins hollt og ég get en ég virðist fá langanir sem erfitt er að ráða við. Ég t.d. varð að fá súkkulaði möffins í dag. Og því fékk ég súkkulaði möffins.

Stelpan virðist verða kraftmeiri með hverjum deginum. Hún vakti mig ekki fyrir svo löngu með ansi sterku sparki á mjög óþæginlegan stað. Hún sparkaði mjög neðarlega til vinstri og var það eiginlega bara vont. Ég þurfti að standa upp til þess að fá hana til þess að færa sig.

Ég er byrjuð að geta vakið hana. Það er mikið auðveldara að pota í hana nú þegar hún er orðin svona stór. Ég pota yfirleitt svona þrisvar og svo fæ ég mjög pirrað spark á móti. Kemur sér vel þegar ég vil fullvissa mig um að hún hafi það gott þarna inni. Eins og ég hef sagt áður þá eru "strokurnar" í uppáhaldi. Ég elska að finna tær eða rass renna frá hlið til hlið. Mér finnst ég næstum geta gripið í hana!

Svo vill ég bjóða brjóstsviðan og krampana í fótunum velkomna í óléttu-óþægindar-hópinn. Ég hafði ekki hugmynd um að brjóstsviði gæti verið svona illur. Sem betur fer á ég tuggtöflur sem að milda hann nokkuð fljótt. Kramparnir í fótunum eru ekki eins slæmir, koma bara þegar ég ligg upp í rúmmi. Það er samt kjánalegt þegar ég fæ þá þegar ég er á milli svefns og vöku því þá virðist ég fara að væla. Eins og ég átti mig ekki alveg strax hvað sé að gerast. Aumingja Thomas fer alveg í fár. En ég væli ekki ef ég er vakandi, því ég veit að þeir hverfa brátt.

Jæja, ég ætla að fara að finna mér eitthvað að éta... aftur!

Þangað til næst,

Elísabet sem er að breytast í fíl.