17 vikur!

Já! Svo er ég komin 17 vikur á leið... ótrúlegt að ég sé komin svona langt. Ég man þegar ég var 5 vikur þá hélt ég að tíminn myndi aldrei líða, og ég myndi vera komin 5 vikur á leið að eilífu. Sautjánda vikan hefur líka alltaf verið "örugga" vikan mín. Ef ég myndi ná þessari viku þá hlyti að vera allt í lagi með barnið. Ég verð nú að viðurkenna að ég er ekkert rólegri. En ætli óléttar konur séu ekki alltaf með áhyggjur.

En það frábærasta gerðist á þriðjudaginn. Ég fann fyrir sprikli í maganum! Og í þetta skipti er ég 110% viss um að þetta sé litla krílið. Ótrúlega merkileg tilfining. Í gærdag fann ég svo ekkert og var orðin frekar fúl, en svo lét barnið í sér heyra í gærkvöldi þegar ég lá upp í rúmmi. Og spriklaði í alveg rúma mínútu. Í morgun þegar ég vaknaði fékk ég líka nokkur pot í magan! Vá hvað það er gaman! Ég get nú varla kallað þetta spörk, meira svona sprikl og pot.

Núna ætlum við að byrja að vinna í því að Thomas finni fyrir því líka. "Spörkin" eru enn of veik til þess að hann finni fyrir því. En ég set alltaf hönd á magan þegar ég finn fyrir því og athuga hvort spriklið "komi í gegn". Þegar það gerist mun ég garga á Thomas að hann eigi koma.

Ég er byrjuð að fá illt í mjaðmirnar á kvöldin. Ég þarf að fara til læknis og athuga hvað þetta sé. Í versta falli gæti þetta verið grindargliðnun, en ég efast það... vona allavegana ekki. En það eru margar sem fá illt í grindina þó að þær séu ekki með grindargliðnun. Ég þarf bara að passa að halda mér í gangi og ekki ofreyna mig.

Ég er enn að æla. Og ég er þreytt, þreytt, þreytt á því. Það er yfirleitt á kvöldin rétt áður en ég fer að sofa. Þó æli ég ekki eins mikið og oft og áður. Svo mér fer "batnandi".

Við vorum í fyrsta tíma hjá ljósmóðurinni í gær. Það var eiginlega gagnslaust. Hún gerði ekkert nema að tala um að ég ætti að borða hollt og halda mér í gangi. Svo fékk ég fullt af bæklingum... um hollt mataræði og hreyfingu. Hún mældi ekki einu sinni blóðþrýsting né vigtaði mig. En góðu fréttirnar eru að ég fæ að fara í þennan "óléttu-fitubollu" klúbb. Það er pláss í hópnum svo að ég var velkomin! Vúbbí! Ókeypis óléttusund, hér kem ég!

Þangað til næst,

Elísabet og spriklandi síli.

16 vikur!

Jæja! Við vorum alveg næstum því búin að gleyma að taka bumbumynd í dag. Það er líka nóg að gera hjá okkur "hjónum". Prófin eru að skella á og við erum byrjuð að læra eins og brjálæðingar. Ég er svo heppin að ég þarf ekki að fara í jafn mörg próf og Thomas svo ég er mun rólegri en hann.

Ég talaði við námsráðgjafa í dag vegna skriftlega prófsins í dönsku. Ég er í dönsku á hæsta leveli og ég skil allt efnið. Ég get lesið alla texta og gert mig skiljanlega í skrifum. Það versta er að ég er enn að gera smávægilegar stafsetningavillur... og þær draga mig niður. Það verður ekkert tillit tekið vegna þess og því er ég byrjuð að vera smá stressuð. Ég get samt voða lítið gert þar sem ég hef lært dönsku á methraða og er t.d. eini "útlendingurinn" sem er enn í faginu. Allir aðrir hafa gefist upp, neeeema ég! Ég geri bara mitt besta og ef það er ekki nóg, þá tek ég fagið aftur næstu önn.

En aftur að myndinni. Mér finnst ég ekki sjá jafn stóran mun á bumbunni þessa vikuna eins og á milli viku 14 og 15. Sem ég er mjög sátt við. Ég var byrjuð að hafa áhyggjur af því að ég myndi líkjast strönduðum hvali fyrir jól. En það er víst mjög eðlilegt að taka svona vaxtarkippi inn á milli. Mér finnst fólk samt enn vera í efa um hvort ég sé ólétt. Ef ég er ekki í alveg þröngu þá horfir fólk á mig, en þorir ekki að segja neitt.

Við vorum á óléttunámskeiðinu hérna um daginn og var það æðislegt. Þrátt fyrir að konan sem sá um þetta sagði ekki mikið sem ég vissi ekki áður. Þar sem ég hef ekki gert annað en að lesa um meðgönguna og smábörn síðan ég komst að því að ég væri ólétt. Það var Thomas sem hafði gott af þessu, ég hef þó verið dugleg að segja honum ýmislegt en mig grunar að hann hafi ekki alltaf verið að hlusta. Karlmenn. Ég var mjög glöð þegar hún útskýrði skapsveiflurnar. Thomas er mun skilningsríkari núna. Ég hef þó ekki skammað hann mikið en ég á rosalega auðvelt með að gráta. Og það skiptir ekki máli hvort við séum úti í búð, ef mér finnst Thomas vera "vondur" við mig (sem hann er auðvitað ekki) þá græt ég. Og aumingja Thomas veit ekkert hvað hann á að gera við mig. Núna er hann byrjaður að passa sig og er rosalega varkár í kringum mig. Það er nú meira vesenið að eiga ólétta kærustu.

Ég er líka rosalega einbeitt af öllu sem gerist í maganum á mér. Ég er alltaf að bíða eftir að vera alveg viss um að finna fyrir barninu. Hingað til get ég ekki sagt með fullvissu að ég hafi fundið fyrir krílinu. Og ÉG HLAKKA SVO TIL að finna fyrir því! Vona að það gerist fljótt!

En þangað til næst,

Elísabet

Góðan dag!

Þá finnst mér tími til að ég skrifi eina litla færslu. Á morgun erum við Thomas að fara á fyrsta óléttunámskeiðið af þremur. Þetta eru ókeypis námskeið sem við ætlum auðvitað að nýta okkur. Í fyrsta námskeiðinu verður talað um óléttuna, hvað maður getur búist við og hvað sé framundan. Og í lok námskeiðinsins fara konurnar fram og karlarnir fá að tala við hjúkkuna einir. Þá geta þeir fengið svar við spurningum eins og "af hverju grætur konan mín við það eitt að horfa á auglýsingar?" og "af hverju getur konan mín ekki talað um annað en smábörn?". Thomas verður örugglega ánægður með það! Í öðru og þriðja námskeiðinu verður talað um fæðinguna, gerðar verða öndunnar æfingar og talað verðum um fyrstu dagana með krílið. Alveg frábært!

Er ég líka komin með fyrsta tíman hjá ljósmóðurinni. Ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast í þeim tíma. Veit að hún mun mæla blóðþrýsting, kannski taka blóðprufur og svo verð ég vigtuð. Hérna í Danmörku er einnig hægt að fá að komast á ókeypis námskeið fyrir feitar óléttar konur. Ég ætla að reyna fá ljósuna mína til þess að koma mér í það. Það er þó ekki víst þar sem ég uppfylli ekki allar kröfurnar, þar sem ég er ekki nógu feit. Mig langar samt svo að komast með því það eru göngutúrar, ókeypis meðgöngusund, ég fæ ókeypis matarplan og svo verða einnig nokkrir ókeypis tímar í líkamsræktarstöð. Mig langar bara í allt sem er ókeypis! Vonum að það sé nóg pláss í hópunum svo þeir hleypi einni svona hálf feitri með.

Hjá ljósmóðurinni verð ég líka sett í meðgönguhóp, ef mig langar. Þá get ég hitt konur sem eru komnar sirka jafn langt og ég og spjallað um allt mögulegt. Ég hef ekki enn ákveðið hvort mig langi það. Auðvitað væri gaman að eignast vinkonur sem eru að ganga í gengnum það sama og ég, en ég er bara eitthvað svo óákveðin. Seinna meir verð ég sett í mömmuhóp, þegar ég er búin að eiga. Þá getur maður hitt fleiri nýbakaðar mæður með börnin í barneignarfríinu. Mig langar það alveg pottþétt. Veit bara ekki hvað maður á að gera með fullt af óléttum konum... bera saman bumbur?

En þangað til næst,

Elísabet

15 vikur!

15 vikur í dag. Það er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt, en samt svo hægt. Og mér finnst ég orðin risastór. Finnst ekki konurnar sem ég þekki hafa verið svona stórar svona snemma. En þetta er víst voða mismunandi, nema ég sé með risastóran krakka í maganum. Ég hef ekkert þyngst hingað til sem ég er mjög, mjög, mjög ánægð með. Þar sem ég er með nokkur extra kíló þá þarf ég ekki að þyngast um meira en 10 kíló á meðgöngunni. Markmiðið hefur verið að byrja ekki að þyngjast fyrr en ég er komin í fimmta mánuð.

Annars er ég að detta í jólaskapið, langar svo að byrja að skreyta en ég held aftur að mér. Er byrjuð að þrífa inn í skápa og svoleiðis svo ég þrufi þess ekki þegar ég fer að læra fyrir próf. Við erum einmitt komin með dagsetningarnar... loksins!

Við Thomas erum núna búin að vera saman í 2 ár. Til þess að fagna ákváðum við að fara niður í bæ og rölta og fengum okkur svo pitsusneið og gos. Við skruppum inn í H&M og kíktum á ungbarnaföt. Það var alveg ótrúlega skemmtilegt að sjá Thomas bregðast við öllum litlu sokkunum og bolunum. Hann er alveg æstur í að kaupa galla með bangsaeyrum. Við keyptum ekkert í þessari ferð, enda aðeins of snemmt og við viljum líka fá að vita kynið áður en við förum að spreða. En það að sjá ungbarnafötin gerði Thomas enn spenntari. Hann hefur engan áhuga á því að ég sé ólétt, honum hlakkar bara til þess að barnið komi í heiminn og hann geti farið að taka almennilega þátt.

Jæja, ætla að fara elda kvöldmatinn fyrir glorhungraðan Thomas. Hann verður alltaf svo leiður þegar hann er svangur, haha.

Þangað til næst,

Elísabet

Byrjuð að ganga í óléttubuxum!

Í dag keypti ég mér fyrstu óléttubuxurnar. Ég er hætt að geta gengið í venjulegu buxunum mínum og það er líka orði óþæginlegt að vera í leggings. Þegar ég var í búðinni að máta óléttuföt þá sló það mig fyrir alvöru... ÉG ER ÓLÉTT! Það er alveg stórmerkilegt!

En hérna kemur allavegana mynd af mér í óléttubuxunum:



Það sést ekki alveg í buxurnar þar sem þær eru hálf ómerkilegar, bláar gallabuxur. Það sem mér finnst skemmtilegast er þetta risaefni sem nær mér upp að höku!

Þetta voru bara smá fréttir héðan! Þangað til næst,

Elísabet

14 vikur!

Þá er ég komin 14 vikur á leið. Allt í einu finnst mér tíminn fljúga af stað. Mér finnst ég vera byrjuð að fá smá kúlu og nú er hún byrjuð að vaxa upp. Þessi skúffu magi sem var, er að hverfa. Samt sem áður er ég ekki komin með svona alvöru "óléttu kúlu". Mér finnst ég líta meira út fyrir að vera búin að bæta aðeins á mig, þrátt fyrir að ég sé ekki búin að þyngjast neitt.

Mér er byrjað að finnast óþæginlegt að sofa á maganum. En ég get enn legið svona "hálf" á maganum. Ég veit ekki hvernig ég á eftir að sofa þegar ég get það ekki einu sinni. Ég vakna núna svona 2-3 sinnum á næturnar til þess að pissa, ég er að verða brjáluð á því! En þetta er það maður má búast við.

Og mér er loksins byrjað að líða eins og sjálfri mér aftur. Ég er hætt að æla, ógleðin lætur sjaldan í sér heyra og ég er ekki eins þreytt og ég var! Ég er byrjuð að geta vakið til kl 10, 11 á kvöldin! Er ekki rotuð klukkan 8 eins og áður. Sem er alveg frábært þar sem prófin nálgast og ég þarf á allri minni orku að halda til þess að læra.

En eins og ég sagði í síðustu færslu þá er ég farin að halda að ég finni fyrir krílinu. Þetta er enn of veikt til þess að ég þori að fullyðra það. En ef ég leggst á hlið og slaka á og einbeiti mér að barninu þá finnst mér ég finni fyrir að það sé þarna, og smá hreyfingar. Ég hef þó alltaf verið með ríkt ímyndunnarafl svo að ég er ekki alveg viss.

Já, ég er líka byrjuð að vera hrifin af ákveðnum mat. Ég fæ þó samt sitthvorar langanir frá degi til dags. Einn daginn þá VERÐ ég að fá samloku með túnfisksallati. Þann næsta VERÐ ég að fá bakaða kartöflu. Það sem virðist fylgja mér í gengum flesta dagana eru tómatar, ég er alveg vitlaus í tómata.

Ég segi þetta gott í bili! Þangað til næst...

Elísabet