Smá færsla!

Það er nú ekki að gerast mikið nema það að ég held... HELD að ég hafi fundið fyrir krílinu í morgun. Ég ætla ekki að fullyrða neitt því margir segja að maður geti alveg ímyndað sér eitthvað. En þetta var eins það væri bankað létt inni í maganum á mér. Ég lá alveg kyrr og mér fannst þessi "bönk" standa yfir í sirka mínútu.

En annars er ógleðin enn að angra mig. Ég kasta ekki upp eins oft og áður en mér finnst ég þurfa að einbeita mér til þess að halda niðri mat. Ég er orðin frekar matvönd sem ég hef aldrei verið og borða mest af tómötum og brauði með túnfisksallati í augnablikinu. Mig langar samt svo rosalega í hamborgara og franskar og ætla að leyfa mér það í kvöld þar sem það er nú einu sinni helgi!

En þetta var svosum allt sem ég hafði að segja!

Elísabet

13 vikur!

Jæja þá erum við búin í hnakkaþykktarmælingunni! Og allt var eins og það á að vera! Litla krílið hoppaði og spriklaði og veifaði til okkar. Alveg mögnuð upplifun!

Hjúkkan sagði að ég væri komin aðeins lengra en ég hélt, ég er þá 13 vikur í dag og á að eiga 5/5/11 í stað 9/5/11. Ég kvarta ekki því mér finnst tíminn líða nógu hægt til að byrja með! En hérna koma allavegana myndir:





Og svo skelli ég myndinni frá 8 vikna sónarnum:



Þangað til næst,

Elísabet

12+1

Jæja! Svo náði ég þessum langþráðu 12 vikum í gær. Fyrir þá sem ekki vita þá er stærsta hættan á fóstursláti yfirstaðin. Ég á samt ekki eftir að slaka á fyrr en eftir hnakkaþykktarmælinguna. Þá fáum við að sjá litla krílið og vonandi heyra að allt sé eins og það á að vera. Við eigum tíma núna á fimmtudaginn, 28/10 og erum að kafna úr spenning. Thomas hefur ekki séð sílið "live" ennþá og ég held að eftir að hafa séð það eigi hann eftir að átta sig betur á þessu.

En annars líður mér bara vel. Ógleðin er alveg að hverfa þó svo að ég finni fyrir smá óþægindum snemma á morgnana og seint á kvöldin. Það er samt ekkert að kvarta yfir miða við hvernig ég hafði það. Ég er byrjuð að fá smá stingi í mjaðmirnar og vona að það sé bara afþví ég sofi vitlaust en ekki grindarverkir. Ætla að spyrja hjúkkuna betur út í það á fimmtudaginn.

Maginn á mér stækkar aðeins og finnst mér ég vera komin með svona smá "skúffu" á magan. Þar sem þyndin er alveg neðst. Frekar kjánalegt!

Við Thomas erum að byrja á fullu í prófundirbúningi. Ég hef tekið þá ákvörðun að taka næstu önn á fjarnámi svo ég þurfi ekki að hjóla fram og tilbaka í skólann, sérstaklega á vetrartímanum. Það verður líka ágætt því þá er ég meira heima og get farið að undirbúa þegar sá tími kemur. Ég næ líklegast að eiga mánuði fyrir prófin og þá mun ég bara taka krílið með mér!

Þangað til næst!

Elísabet

Fyrsta færslan/11 vikur

Góðan daginn! Í dag er ég nákvæmlega 11 vikur. Ég get varla skrifað heila færslu um það að vera 11 vikur því, tja, það er voða lítið að gerast. Ég kasta ekki upp lengur (hef a.m.k. ekki gert í tvo daga núna), ég finn ekki enn fyrir hreyfingum, ég get gert allt sem ég er gat áður en ég varð ólétt. S.s. ekkert spennandi að gerast svo ég ætla að skrifa um allt það sem hefur verið frásögunni færandi hingað til.

Ég komst að því að ég væri ólétt þegar ég var rétt rúmar 4 vikur á leið. Ég var með spenningar í móðulífinu og hélt þess vegna að sá tíma mánaðarins væri rétt fyrir hornið. Ég hringdi í mömmu til þess að spjalla og sagði henni svo frá því að ég væri komin aðeins framyfir og hún var viss um að ég væri ófrísk. Ég tók hana ekkert alvarlega þar sem hún hefur verið alveg viss um að ég væri ólétt oft áður. Ég ákveð að taka próf bara til þess að vera alveg viss og kemur í ljós dauf lína sem gefur til kynna að ég sé ólétt. Það var samt svolítið erfitt að taka mark á prófinu þar sem það að verða ólétt var svo óraunverulegt. Næsta dag tek ég svo tvö önnur próf og eru þau mjög augljóslega jákvæð. Ég byrja að skjálfa og átta mig á því að ég sé í alvöru ólétt. Thomas var samt ekki alveg sannfærður og byrjar að lesa allar leiðbeiningarnar og umbúðirnar! Held hann sé ekki enn búin að átta sig alveg á þessu. En við vorum rosalega glöð.

Þegar ég var komin 7 vikur og 3 daga fer ég til kynsjúkdómalæknis í krabbameinsskoðun. Þessi tími hafði verið löngu pantaður áður en ég komst að því að ég væri ófrísk. Eftir skoðunina segir læknirinn að hún muni skanna mig og við munum sjá barnið. Ég fékk nett móðursýkiskast því ég vildi SKO EKKI sjá barnið í fyrsta skipti þegar Thomas var ekki með. Hún hló bara að mér og sagði að þá þyrfti ég að horfa í hina áttina svo að ég sæi ekki á skjáinn. En auðvitað gat ég það ekki. Á skjánum mátti sjá 12 mm langt kríli með hjarta sem sló sterkt og smá stubba fætur og hendur. Það merkilegasta sem ég hef upplifað. Ég fékk mynd af sílinu fyrir Thomas, sem er reyndar ekkert eins spennandi þegar maður sér ekki hjartað slá. Mér finnst sílið líkjast formúli 1 bíl á myndinni. En ég hljólaði heim með stórt bros á vör með mynd af krílinu í vasanum.

Mér byrjaði að vera óglatt þegar ég var 7 vikur, ældi nær öllu þar til fyrir tveimur dögum. Og jafnvel þó svo að það séu bara tveir dagar síðan þá er ég eiginlega búin að gleyma hvernig mér leið. Ég veit allavegana að mér leið illa. Léttist um nokkur kíló og fékk nett panik einstaka sinnum þar sem ég hélt ég væri að þorna upp... sem ég var ekki.

Ég ætla að segja þetta gott í bili. Verð vonandi dugleg að muna að skrifa færslur og taka bumbumyndir. En hér koma allavegana tvær:

8 vikur og 4 dagar:


11 vikur: