14 vikur!

Þá er ég komin 14 vikur á leið. Allt í einu finnst mér tíminn fljúga af stað. Mér finnst ég vera byrjuð að fá smá kúlu og nú er hún byrjuð að vaxa upp. Þessi skúffu magi sem var, er að hverfa. Samt sem áður er ég ekki komin með svona alvöru "óléttu kúlu". Mér finnst ég líta meira út fyrir að vera búin að bæta aðeins á mig, þrátt fyrir að ég sé ekki búin að þyngjast neitt.

Mér er byrjað að finnast óþæginlegt að sofa á maganum. En ég get enn legið svona "hálf" á maganum. Ég veit ekki hvernig ég á eftir að sofa þegar ég get það ekki einu sinni. Ég vakna núna svona 2-3 sinnum á næturnar til þess að pissa, ég er að verða brjáluð á því! En þetta er það maður má búast við.

Og mér er loksins byrjað að líða eins og sjálfri mér aftur. Ég er hætt að æla, ógleðin lætur sjaldan í sér heyra og ég er ekki eins þreytt og ég var! Ég er byrjuð að geta vakið til kl 10, 11 á kvöldin! Er ekki rotuð klukkan 8 eins og áður. Sem er alveg frábært þar sem prófin nálgast og ég þarf á allri minni orku að halda til þess að læra.

En eins og ég sagði í síðustu færslu þá er ég farin að halda að ég finni fyrir krílinu. Þetta er enn of veikt til þess að ég þori að fullyðra það. En ef ég leggst á hlið og slaka á og einbeiti mér að barninu þá finnst mér ég finni fyrir að það sé þarna, og smá hreyfingar. Ég hef þó alltaf verið með ríkt ímyndunnarafl svo að ég er ekki alveg viss.

Já, ég er líka byrjuð að vera hrifin af ákveðnum mat. Ég fæ þó samt sitthvorar langanir frá degi til dags. Einn daginn þá VERÐ ég að fá samloku með túnfisksallati. Þann næsta VERÐ ég að fá bakaða kartöflu. Það sem virðist fylgja mér í gengum flesta dagana eru tómatar, ég er alveg vitlaus í tómata.

Ég segi þetta gott í bili! Þangað til næst...

Elísabet