35 vikur!

Já gott fólk, aðeins 5 vikur eftir! Ég held að ég sé ekki enn búin að átta mig á að það sé svona lítið eftir. Og reyndar eru bara 3 vikur í að ég megi eiga hvenær sem er án þess að það væri eitthvað vesen (þá meina ég að barnið værir t.d. fyrirburi).

Ég er að fara með mömmu í BabySam á mánudaginn til þess að klappa saman síðustu mikilvægu hlutunum. Ég hef ekki meiri orku í að finna góð tilboð og ódýra notaða hluti. Ég er búin að útvega okkur alla þá ókeypis barnapakka sem ég hef geta fundið. Barnapakkar eru pakkar sem fyrirtæki gefa óléttum konum og nýbökuðum mæðrum með ýmsum vörum til þess að kynna þær. Erum við búin að fá tvö ókeypis snuð, ókeypis pela, heilan helling af ókeypis barnakremum og olíum, ókeypis bleyjur, ókeypis bleyjuruslatunnu, ókeypis þvottaefni og svo er ég að bíða eftir fleiri ókeypis bleyjum. Alltaf gaman að fá ókeypis!

Mér líður ágætlega, ég er samt þreytt. Ég er byrjuð að fá vökva í fæturnar og það er ég ekkert alltof sátt við. Ég drekk og drekk vatn og hef fæturnar alltaf upp en samt er eins og ekkert hjálpi. Ætli ég verði ekki að fjárfesta í teyjusokkum!

Það fer meira og meira fyrir stelpunni og er hún enn að skorða sig. Hún er búin að vera að því í nokkrar vikur og það er frekar vont. Þá sérstaklega ef ég ligg ekki þegar hún byrjar. Ég hef þó ekkert fundið fyrir því í dag og ég krossa fingur að hún sé bara búin að þessu. Fyrir þá sem vita ekki hvað það að skorða sig er þá er það að börn "troða" höfðinu niður í grindina og eru þannig þar til þau fæðast.

Ég var að búa til súkkulaðibúðing og ætla að fara að gæða mér á honum.

Þangað til næst,

Elísabet

Vaggan

Þá erum við komin með það húsgagn í hús sem hefur valdið mestum höfuðverki. Vögguna! Ástæða höfuðverksins er að vagga er jú lúksus hlutur sem okkur vantar ekkert þannig. En mig hefur bara langað í vöggu af eitthverjum ástæðum. Það hefur verið erfitt að finna vöggu sem hefur passað inn í okkar "budget" þar sem ódýrustu vöggurnar í verslunum kosta hvorki meira né minna en 1000 kr danskar.

Fann ég svo þessa glæsilegu gömlu vöggu á netinu og náði að prútta verðið frá 400 kr dönskum í 250 kr danskar! Sko mína!

Thomas er búinn að grunna vögguna en það þarf að mála hana einu sinni enn. Hér er vaggan:



Gæti ekki verið ánægðari með vögguna!

34 vikur!

Ohh já, ég er alveg dauðþreytt eins og sést kannski á mynd dagsins. Við keyrðum langa leið til þess að sækja hræódýra vöggu sem ég fann netinu. Vaggan er gömul og líklegast heimasmíðuð á sínum tíma. Hún er gerð úr tré en þar sem hún er orðin svolítið aflituð og rispuð ætlum við að mála hana hvíta (lesist: Thomas málar hana hvíta).

Svo erum við búin að vera eins og rakettur hérna heima. Það er líklegast mér að kenna þar sem ég er byrjuð í hreiðurgerð og allt þarf að vera hreint alltaf. Og þar sem ég verð fljótt þreytt þá skipa ég Thomas fyrir og hann gerir eins og ég segi þar sem ég er hormónasprengja. Ég er einmitt komin með þá tilfiningu að mér finnst við ekki nærri því að vera tilbúin. Þrátt fyrir að við eigum öll þau föt sem við þurfum og öll barnahúsgögn eru komin í hús. Samt finnst mér við laaaangt frá því að vera tilbúin... og mig klæjar í fingurnar að fara út að versla það sem vantar.

Já ég verð alveg rosalega fljótt þreytt. En það er svosem allt í lagi þar sem ég get tekið mér nægan tíma í allt. Mér er byrjað að finnast óþæginlegt að beygja mig en ekki vegna þess að kúlan er fyrir, ó nei, heldur er það þessi leiðinlegi brjóstsviði sem er fyrir. Fæ alveg magasýrurnar upp í háls þegar ég beygi mig.

Ég hlakka meira og meira til þess að hitta stelpuna okkar. En ég fæ þó svona nett kvíðaköst inn á milli "GUUUUÐ! Er ÉG að fara að verða MAMMA?!". Ég byrja að hugsa um allskonar vitleysu eins og hvað ef ég nú missi hana á gólfið, ég er nú soddan klaufi. Svo þetta skiptir svolítið, einn daginn er ég bara svo tilbúin að verða heimsins besta mamma og svo hinn fæ ég nett taugaáfall yfir titlinum. Þetta er samt víst voða eðlilegt svona undir það síðasta.

Jæja, ég ætla að halda áfram í þessu fótabaði og reyna að slaka smá á eftir þennan eeeerfiða dag.

Þangað til næst,

Elísabet

33 vikur!

Ég er orðin risastór. Ég hef fengið minn eigin sporbaug. Fékk nú meira áfallið þegar ég sá myndina eftir að Thomas var búin að taka. Mér líður alls ekki eins og ég sé á stærð við Led Zeppelin, en ég er það greinilega!

Ég er byrjuð að þjálfa mig í að tala íslensku við dýrin. Og ég verð að viðurkenna að það gengur ekkert alltof vel. Ég er orðin alltof föst í dönskunni og það gengur ekki ef litla skottan á að læra íslensku. Ég ætla að kaupa helling af íslenskuðum teiknimyndum og íslenskum barnageisladiskum til þess að hjálpa mér aðeins á leið. Íslenskar bækur væru heldur ekkert of vitlausar.

Næturnar verða ekkert betri og ligg ég yfirleitt í pirringskasti í rúminu. Mig langar alltaf að vekja Thomas og lýsa óánægju minni en næ að halda aftur að mér þar sem hann þarf að mæta í skóla. Brjóstsviði er einmitt minn versti óvinur í augnablikinu. Þar sem ég er með mjólkuróþol get ég ekki drukkið mjólk, tuggtöflurnar sem ég fékk í apotekinu eru ógeð og ég get kyngt þeim svo það eina sem hjálpar eru möndlur. Ég borða rosalega mikið af möndlum þessa dagana...

Annars er ég byrjuð að finna fyrir "hreiður" tilfiningunni. Mér þykir óþæginlegt að við skulum ekki vera með allt tilbúið akkúrat NÚNA. Ég er líka alltaf að taka til (alveg satt). Mér finnst óþæginlegt að hugsa til þess að ef nú eitthvað kæmi upp á að íbúðin sé öll í drasli. Það á allt að vera tilbúið... NÚNA.

Stelpan er spræk og fjörug og uppáhaldið í augnablikinu er að kýla/sparka í nýrun á mér. Og það er frekar vont. Ég reyni oft að tala við hana og segja henni að sparka frekar í hliðarnar þar sem það er ekki vont. En þar sem hún er ófætt barn þá skilur hún það ekki. O jæja.

Þangað til næst,

Elísabet

32 vikur!

32 vikur! 8 vikur tilbaka! Það er kannski ekki svo mikið en mér finnst tíminn bara EKKI líða! Ég er orðin svo óþolinmóð að það hálfa væri hellingur. Mig langar að vera búin með þetta, mig langar að halda á litlu stelpunni minni og vera orðin mamma.

Þrátt fyrir að ég sé komin í fæðingarorðlof finnst mér ég hafa nóg að gera. Ég er á fullu að undirbúa barnaherbergið og er meira að segja byrjuð að þvo barnaföt. Það er kannski snemmt en mamma og maðurinn hennar gáfu okkur þvottavél og þurrkara (vávv!) og mér finnst eiginlega bara skemmtilegt að þvo.

Ég verð líka fljótt móð og þreytt svo ég tek mér tíma í húsverkin, svo þau fylla vel upp í daginn minn. Ég legg mig líka yfir daginn þar sem ég sef ekkert voðalega vel á næturna.

Við heimsóttum fæðingardeildina í gær. Vorum með fullt af öðrum verðandi foreldrum. Fengum að sjá deildina sem tekur á móti okkur og ákveður hvort konan sé almennilega í gangi eða hvort hún geti farið heim og slakað á í smá tíma. Svo sáum við sjálfa fæðingardeildina og fæðingarstofu. Þær eru mjög rúmgóðar með einu stóru rúmmi og svo rúmminu þar sem fætt er á. Það er líka allskins græjur þarna inni ef fæðinginn verður eitthvað erfið. Á stofunni er líka stærsta baðkar sem ég hef séð á ævi minni, ég er strax byrjuð að hlakka til að komast ofan í það. Ég verð líklega of þjáð til þess að gera kornhnísa í því, haha.

Það var rosalega gott að sjá deildina, og sérstaklega fyrir Thomas því það er ekkert auðvelt að rata þetta. Ég veit ekki hvort ég eigi eftir að einbeita mér af því að finna rétta hnappinn í lyftunni og svona.

Stelpan verður sífellt stærri og getur svo sannarlega sparkað í móður sína svo það er vont. En hún mun ekki geta gert það mikið lengur þar sem plássið verður minna og minna.

Ég ætla að segja þetta gott.

Þangað til næst,

Elísabet

31 vika!

Eins og sjá má á mynd vikunnar þá horfi ég EKKI í myndavélina. Ástæða þess er að ég líkist úldnum hesti. Bumban er þó ber og má sjá glitta í litlu slitförin mín. Það er skemmtilegt hvað þau trufla mig bara ekki neitt... ég hélt ég myndi verða miður mín en mér er alveg sama.

Hér gengur allt sinn vanagang. Stelpan er orðin svo stór að ég finn fyrir öllum hreyfingum hennar. Hún er mikið fyrir að teyja sig þvert yfir magan á mér sem er ekkert alltof þæginlegt. En hún verður víst að fá að æfa sig. Hún getur heldur betur haldið mér vakandi á næturnar. Ég upplifi blendnar tilfingingar þegar hún gerir það, því mér finnst öll spriklin og potin svo krúttleg en samt verð ég pirruð yfir að geta ekki sofið. Ég hálf óska þess að hún sparki en samt ekki.

Ég hef auðvitað verið mjög óþolinmóð á meðgöngunni, en núna er ég að fara fá nóg. Auðvitað á stelpan að "klára að bakast" en ég bíð spennt eftir því að hitta hana og fá líkama minn tilbaka, svona næstum til baka. Ég hlakka til þess að geta gert þá hluti sem ég hef ekki geta gert núna... eins og t.d. að ganga upp tröppurnar án þess að eiga erfitt með aðd draga andann.

Jæja, segi þetta gott í bili.

Þanga til næst,

Elísabet