Eins og sjá má á mynd vikunnar þá horfi ég EKKI í myndavélina. Ástæða þess er að ég líkist úldnum hesti. Bumban er þó ber og má sjá glitta í litlu slitförin mín. Það er skemmtilegt hvað þau trufla mig bara ekki neitt... ég hélt ég myndi verða miður mín en mér er alveg sama.
Hér gengur allt sinn vanagang. Stelpan er orðin svo stór að ég finn fyrir öllum hreyfingum hennar. Hún er mikið fyrir að teyja sig þvert yfir magan á mér sem er ekkert alltof þæginlegt. En hún verður víst að fá að æfa sig. Hún getur heldur betur haldið mér vakandi á næturnar. Ég upplifi blendnar tilfingingar þegar hún gerir það, því mér finnst öll spriklin og potin svo krúttleg en samt verð ég pirruð yfir að geta ekki sofið. Ég hálf óska þess að hún sparki en samt ekki.
Ég hef auðvitað verið mjög óþolinmóð á meðgöngunni, en núna er ég að fara fá nóg. Auðvitað á stelpan að "klára að bakast" en ég bíð spennt eftir því að hitta hana og fá líkama minn tilbaka, svona næstum til baka. Ég hlakka til þess að geta gert þá hluti sem ég hef ekki geta gert núna... eins og t.d. að ganga upp tröppurnar án þess að eiga erfitt með aðd draga andann.
Jæja, segi þetta gott í bili.
Þanga til næst,
Elísabet
Vá hvað þið eruð flottar mæðgurnar ;)kv Sirrý
ReplyDelete