Naflinn stendur út! Ég er búin að bíða eftir því þó nokkuð lengi þar sem hann hefur hagað sér undarlega síðasta mánuðinn. Hann byrjaði á því að vera rosalega mjúkur, svo varð hann strekktur og svo varð hann hálf gulur.... og nú stendur hann út!
Líkami minn er byrjaður að gefa merki um að meðgangan fer að líða undir lok. Þá meina ég ekki að ég sé að fara eiga einn tveir og bingó, þessar 3 vikur sem eftir eru fá örugglega að líða. En bara að ég sé kominn á lokaspettinn. Ég verð voða fljótt þreytt eftir smá hreyfingu. Bara það að hengja upp þvott gefur mér væga "túr"verki í magan og bakið. Og ég finn það líka á mér að ég þarf að fara slaka meira á. Ég er byrjuð að geta sofið aðeins betur, eins og líkaminn viti að hann þurfi á hvíld að halda.
Stelpurollan bætir á sig sirka 30 grömmum á dag. Vávv, ég ætla að halda mig frá vigtinni á þessum síðustu vikum. Hún er rólegri, enda verður plássið minna og minna. En hún heldur áfram að elska að grafa tærnar undir rifbeinin mín. Svo hikstar hún daglega svo maginn á mér hoppar.
Ég er byrjuð að undirbúa spítalaförina. Ég er búin að pakka í tösku fyrir stelpuna. Fötin sem hún á að fara í heim, snuð, bangsa, taubleyjur og fleira. Núna þarf ég bara að pakka í tösku fyrir mig og Thomas. Eða allavegana pakka því sem hægt er að pakka núna. Alltaf gott að vera tilbúin!
Ég ætla að segja þetta gott, enda er ég á leiðinni upp í rúm. Er svo rosalega þreytt alltaf!
Þangað til næst,
Elísabet
No comments:
Post a Comment