Ég verð stærri með hverri mínútunni held ég bara. Maginn er byrjaður að vera fyrir mér. Ég get ekki setið boginn í baki því þá finnst mér ég klemma magan. Ég er semsagt byrjuð að sitja eins og alvöru óléttar konur, halla mér alveg aftur og læt fara vel um mig.
Lífið gengur sinn vanagang. Thomas er byrjaður í nýja skólanum og eftir 3 og hálft ár verður hann félags ráðgjafi. Hann hefur verið í skýjunum síðan hann byrjaði og það er alltaf gaman að fá hann heim því hann er alltaf svo glaður. Held að þetta sé bara hin fullkomna menntun fyrir hann. Ég er hins vegar að mygla hérna heima í fjarnámi. Ég get því miður ekki tekið prófin þar sem þau verða 10 maj til 25 maj. Ég talaði við námsráðgjafan minn sem sagði að það væri ekki þess virði að stressa sig yfir hvort ég myndi ná því eða ekki. Því ég mun ekki geta náð því. Ég mun að öllum líkindum vera nýbúin að eiga og það passar ekki saman við prófundirbúning. Prófin eru svo by the way í öðrum bæ sem er í klukkutíma fjarlægð. Ég mun þá bara taka prófin um jólin. Svo að það verður engu frestað, ég mun að öllum líkindum byrja í hjúkrun um leið og ég er búin með fæðingarorðlofið eins og planað var.
Mér leiðist alveg hrikalega hérna heima á daginn. Ég vakna með Thomas og borða morgunmat með honum. Get auðvitað ekki sofnað aftur svo ég tek það til sem ég get og læri svo í nokkra klukkutíma. Þegar ég er búin að þessu öllu er klukkan kannski 12 og ég ein heima í 4 klukkutíma í viðbót. Sem verða notaðir fyrir framan tölvuna.
Stelpan verður stærri og stærri og ég finn að hún fær minna og minna pláss til þess að hreyfa sig. Ég er byrjuð að geta potað í hana og fá spark til baka. Það er ótrúlega skemmtilegt! Ef ég vildi ekki að hún fengi að hvíla sig þá myndi ég pota í hana allan liðlangan daginn.
Annars allt gott að frétta, ég hlakka bara til að hitta dóttur mína! Ég hef aldrei verið sú þolinmóðasta.
Þangað til næst,
Elísabet
No comments:
Post a Comment