Já, ég stækka og stækka! Ég er líka stanslaust svöng svo að ég er búin að fylla eldhúsið með grænmeti og ávöxtum sem ég get gripið þegar græðgin er sem mest. Ég er yfirleitt svöng aftur hálftíma eftir að ég er búin að borða. Sem betur fer get ég ekki borðað mikið í einu þar sem krílið tekur svo mikið pláss. Ég veit annars ekki hvernig ég myndi enda!
Ég er byrjuð á námskeiðinu fyrir ófrískar konur í yfirvigt. Búin að fara einu sinni og var það bara ágætt. Það voru engar svakalega kröfur gerðar til okkar og við ættum auðvitað ekki að fara á strangan kúr þegar við værum ófrískar. Fengum við bók með skemmtilegum uppskriftum sem maður gat eldað í staðin fyrir þessa klassíska óhollustu, kökur, kex, ís og fleira. Við áttum að setja okkur eitt markmið þar til við myndum hittast næst og var mitt að fara í sund einu sinni í viku. Ég vildi að það væri oftar en ég verð að vera raunsæ, ég myndi bæði ekki nenna því svo yrði það of dýrt.
Litla krílið er byrjað að geta haldið mér vöku á næturnar. Það virðist vera aðal sportið að sparka þegar mamma liggur svona róleg. Ég lá á hlið í nótt og svo virtist sem allur líkami barnsins var í kuðli þarna í hliðinni. Fann ég hvernig eitthver stór partu (bak eða rass) rann svona upp við mig. Ótrúlega skrítin tilfining og var ég hálf hrædd í svona eina sekúndu. Þetta minnti óhuggulega á "Alien" myndirnar. En ég var fljótt að jafna mig og byrjaði að njóta þess að finna fyrir barninu mínu.
Við Thomas erum búin í prófum (húrra!) og náðum við bæði með glans! Ég fékk 12 í ensku sem var hæsta einkunnin mín. Það er hæðsta einkunn sem maður getur fengið í Danmörku. Í febrúar mun Thomas byrja í nýjum skóla þar sem hann mun læra eitthverskonar félags ráðgjöf. Ég er ekki enn viss hvað þetta kallast á íslensku en hann mun vinna með ungum krökkum sem eiga erfiða fjölskyldu eða eiga bara í erfiðleikum yfir höfuð. Ég tek eina auka önn þrátt fyrir að ég þurfi hana ekki. Ég þarf bara að vera í skóla til þess að geta farið í fæðingarorðlof og fá borgað fyrir það. Ég ætla samt að taka það alvarlega!
Ég hef voða lítið annað að segja svo...
Þangað til næst,
Elísabet
No comments:
Post a Comment