Hlakka svo til!

Ég hlakka svo til þess að hitta barnið mitt að stundum er erfitt að halda það út! Ég trúi ekki að ég þurfi að bíða í 22 vikur í viðbót! Ég er svo óþolinmóð að það hálfa væri hellingur. Get samt ekki gert annað en að bíða.

Ég fékk enn annað hormónakastið hérna heima og fór að væla yfir því að við ættum ekkert handa barninu. Aumingja Thomas þurfti, enn og aftur, að hugga mig og fór með mig í bæinn svo við gætum keypt smá dúllerí handa krílinu. Thomas er í fullri vinnu að passa upp á óléttu kærustuna sína. En hann gerir það svo vel!

Við fórum í H&M og keyptum þennan bangsagalla:



Ekkert smá sætur með bangsaeyrum og svo er lítill dindill á rassinum. Þetta er fyrir 2-4 mánaða svo að við getum ekki notað hann alveg strax.

Á fimmtudaginn fáum við svo að vita kynið. Ef barnið leyfir okkur það. Væri alveg týpískt ef það myndi sitja með krosslagðar fæturnar og vildi ekkert sýna. En ég mun vera fljót að hringja í línuna (pabbi, afi og amma) og segja hvort kynið það er. Og svo mun ég líka skella bloggi seinna um kvöldið, vonandi með nýjar myndir af erfingjanum.

Ég er að elda mat og ætti að fara að sinna honum. Ég er frekar seint á ferðinni þar sem ég asnaðist til þess að borða kíló af vínberjum klukkan 4 og ég hef bara verið of södd til þess að hugsa um að elda. Thomas er hinsvegar svangur... hann er alltaf svangur.

Þangað til næst,

Elísabet